Europas sjuke mannschaft

Ei reise til Ruhr og Westfalen for eit par veker sidan, gav mange små aha-opplevingar. På overflata var det mykje harmoni. Kirsebærtrea blomstra, folk samla seg i parkane og bratwürsten smakte som før. Samstundes er det mange teikn på at mykje er gale.

Dei siste 15–20 åra har eg vore jamleg i Tyskland, og budd i Berlin i lange periodar. I starten av denne perioden gjekk Tyskland tilsynelatande enno på skjener.

Det såg ut som Angela Merkel hadde stødige hender på rattet, ikkje berre til Tyskland, men til Europa. Økonomien såg imponerande sterk ut, og landet hadde eit svært positivt omdømme i resten av verda.

I dag er situasjonen ein heilt annan. Tysk industri er i krise, og problema er ikkje overflatiske, men stikk djupt og spreier seg til andre felt, inkludert politikken. Prisane stig kraftig, mange plassar er det stor bustadmangel, lønningane står stille eller går ned, folk blir permitterte eller oppsagde, det er stadig streikar i landet som har vore ein modell for godt samarbeid i arbeidslivet. Den tyske økonomien hadde negativ vekst både i 2023 og 2024, noko som er høgst uvanleg. Derfor kallar mange det som skjer i Tyskland no, for ei systemkrise.

Teikna på at Tyskland har sakka akterut, også samanlikna med til dømes Noreg, viser seg ofte i det små, ja, det som kan sjå ut som bagatellar.

For ein nordmann er det til dømes uvanleg å ikkje ha mobildekning. På den tyske landsbygda kan ein stadig oppleve det. Køyrer du bil gjennom landet, kjem du ikkje så sjeldan inn i soner som manglar mobildekning. Dette er eit symptom på at mykje tysk infrastruktur ikkje er på nettet, og langt dårlegare enn ein kunne forvente i Europas leiande industrinasjon, som har vore i teknologisk forkant i 150 år.

Er du abonnent? Logg på for å lese vidare

Digital tilgang – heilt utan binding

Prøv ein månad for kr 49.
Deretter kr 199 per månad. Stopp når du vil.

E-postadressa di

Eg godtek vilkåra

Eller kjøp eit anna abonnement

Er du abonnent? Logg på for å lese vidare