U2 har for lengst vorte ein ufrivillig parodi på seg sjølv, nærast ein del av makta bandet ein gong kritiserte. 

«Kven treng å høyre ny musikk frå oss?» spør U2-trommeslagar Larry Mullen jr. i eit intervju i Propaganda, magasinet til U2-fanklubben. Ein sjeldan, men korrekt refleksjon frå ein artist.

Éin ting er at det snart er ti år sidan irane gav ut eit heilt album. Etter Songs of Experience har dei laga musikk til teiknefilmen Sing 2, medan vokalisten Bono og gitaristen The Edge òg var med og kauka på den offisielle låten til fotball-EM i 2021.

Så sa dei ja til å halde konsertar i Las Vegas.

Alle som kan Elvis-historia, veit at ein då er på siste kapittel. Kjeldene i Helikon er tømde. Det er på tide å fylle opp bankkontoen for aller siste gong.

Det hjelpte ikkje at dei opna Vegas-opphaldet med «Atomic City». Ein låt bandet ikkje eingong klarte å skrive sitt eige refreng til, men måtte låne melodilinjer frå Blondie-låten «Call Me» for å få til.

Denne oskeonsdagen, den fyrste dagen i den kristne fastetida, kom U2 likevel, heilt uventa, med ein EP. Days of Ash er låtar om tida vi lever i. Låtar med ein tydeleg politisk bodskap og ein enkel, men effektiv dobbeltbotn i tittelen. Slik U2 gjorde på åttitalet, då det politiske ikkje alltid var eintydig. 

Er du abonnent? Logg på for å lese vidare

Digital tilgang – heilt utan binding

Prøv ein månad for kr 49.
Deretter kr 199 per månad. Stopp når du vil.

E-postadressa di

Eg godtek vilkåra

Eller kjøp eit anna abonnement

Er du abonnent? Logg på for å lese vidare