70 år etter «Heartbreak Hotel» er ikkje rocken så einsam at han kan døy.

10. januar 1956 stod ein 21-åring frå Tupelo i eit platestudio i Nashville og spelte inn ein ny låt, skriven av ein lærar.

Idéen var komen til henne frå ein låtskrivar ho jobba med, inspirert av ein avisnotis om ein mann som hoppa ut av livet og vindauget på hotellrommet sitt. Det einaste ein fann på rommet, var ein lapp med setninga «I walk a lonely street». Eg går åleine i ei einsam gate.

Låtskrivarane hadde freista å få fleire til å spele inn låten. Den eine syntest det var noko av det meir fjollete han hadde høyrt, ein annan kalla han underleg og nærast morbid.

Han som til slutt enda opp med låten, vart derimot vilt begeistra, sa «hot dog, Mae, play that again!», og høyrde på demoen ti gonger for å lære han utanåt.

Då låten var ferdig innspelt, sa fleire i plateselskapet at dei ikkje kunne gje han ut. Den andre låtskrivaren kjende ikkje att verket sitt. Tempo, frasering, tekst og klang var noko heilt anna enn han hadde tenkt. Likevel kom sjutommaren «Heartbreak Hotel» i butikkane 27. januar 1956. 70 år sidan i dag.

Og sidan vart populærmusikken aldri det same.

Er du abonnent? Logg på for å lese vidare

Digital tilgang – heilt utan binding

Prøv ein månad for kr 49.
Deretter kr 199 per månad. Stopp når du vil.

E-postadressa di

Eg godtek vilkåra

Eller kjøp eit anna abonnement

Er du abonnent? Logg på for å lese vidare