Popmusikk vert ikkje country av å tilføre slidegitar og cowboyhatt.

Musikk skal, som Lill Lindfors fortalde verda allereie i 1973, «byggas utav glädje». Og av glede byggjer ein musikk.

Då eg gjekk på vidaregåande, var det ei i klassa som hadde ei meir særskild forståing av musikk. Kort fortalt meinte ho at musikk handla om mengda gitar, altså om det var mykje eller lite gitar i musikken. Idéen var at ein kunne kvantifisere musikken langs ei linje, basert på i kva grad gitaren styrte musikken, og i kva grad denne gitaren var elektrisk og akustisk. Så ville mengda gitar gje svaret på om ein likte musikken eller ikkje. 

Om eg hugsar rett, var det ingen andre enn opphavskvinna sjølv som eigentleg heilt skjønte denne tilnærminga.

Dei siste 15 åra, tida der Spotify og strøymetenester har tatt over korleis me lyttar og vel musikk, kan ein likevel seie at ho frå klassa har fått rett. Alle dei historiske sjangrane, om det er pop, rock, blues og jazz, har sklidd over i kvarandre. I alle fall for dei som meiner musikk har same funksjon som tapet og fargetempererande lys: Musikken skal fyrst og fremst byggjast ut av stemning, og stemninga skal vere god.

At dei fleste vel musikk på same vis som dei ber om vin som passar til kylling, bahn mi eller ostepop på Vinmonopolet, har gitt verda Spotify-skapte spelelister som «Morgenkaffe», «Coffee + chill», «Chill Morning Vinyasa Yoga Mix» og «Dinner with Friends». Eit kjapt søk syner minst tjue spelelister som er til ulike typar middag. Skapte av Spotify sjølv. Eller generert, det er jo ikkje nødvendigvis menneske som har sett saman desse listene.

Det er, så vidt eg veit, framleis menneske som set saman nominert-listene til Spellemannprisen, der dei nominerte for fjoråret nyleg vart offentleggjorde.

Er du abonnent? Logg på for å lese vidare

Digital tilgang – heilt utan binding

Prøv ein månad for kr 49.
Deretter kr 199 per månad. Stopp når du vil.

E-postadressa di

Eg godtek vilkåra

Eller kjøp eit anna abonnement

Er du abonnent? Logg på for å lese vidare