Olje og makt trumfar demokrati og narkotika

Ein demokratisk Kongress-representant i USA – eg fekk ikkje med meg namnet i farten – sa rett etter Venezuela-angrepet: «USA er meisterleg flinke til å øydeleggje regime vi ikkje likar, og å ta ut statsleiarane. Vi er like dårlege til å byggje opp igjen eit nytt regime.»

Eigentleg er ikkje dette så underleg. Som dei fleste statsvitarar og demokratiekspertar er samde om: å få i stand ein demokratisk overgang gjennom utanlandsk militær intervensjon har alle odds mot seg. Nobelprisvinnar María Corina Machado og den delen av opposisjonen i Venezuela som trudde på dette – slett ikkje alle gjorde det – hadde ikkje studert historia om kva slike intervensjonar i dei fleste høve har ført til. No ser ho kan hende at det store førebildet, president Donald Trump, eigentleg er mykje meir opptatt av USAs eigne interesser enn av demokratiet i Venezuela.

Stor uvisse

Etter dei dramatiske hendingane i Venezuela på den tredje dagen i det nye året, og Trumps sigersseremoni på Mar-a-Lago, har uvissa vore stor om kva denne briljante militæroperasjonen og tilfangetakinga av Maduro kunne føre til. Den uvissa har herska nesten like mykje i Washington D.C. som i Caracas.

Venezuela har altså fått ein interimspresident, visepresident Delcy Rodríguez, tatt i eid av høgsteretten i landet som statsleiar og øvstkommanderande for dei militære styrkane i landet i fråværet av Maduro. 

Utanriksminister Marco Rubio seier at han har forhandla med Rodríguez, og at ho er klar til å styre på USAs nåde. Og vi snakkar ikkje om noko lite ansvar: Trump sa at USA no skulle «rule the country», altså i praksis som ein nykoloni, godt over 200 år etter at statsfader Simón Bolívar greidde å rive landet ut frå spansk herredømme.

Er du abonnent? Logg på for å lese vidare

Digital tilgang – heilt utan binding

Prøv ein månad for kr 49.
Deretter kr 199 per månad. Stopp når du vil.

E-postadressa di

Eg godtek vilkåra

Eller kjøp eit anna abonnement

Er du abonnent? Logg på for å lese vidare