Kulturkommentar
To nye dokumentarar viser at dei beste artistane lagar noko som kjennest som det er din idé. Sjølv om det aldri var det.
Skjermbilete frå trailerane til dokumentarane EPiC (t.v.) og Eno.
I veka som var, såg eg to dokumentarar. Begge om musikalske ikon som kvar på sitt vis har hatt innverknad på kva me tenkjer på som populærmusikk.
Baz Luhrmann, den australske regissøren bak Romeo + Juliet, Moulin Rouge og Elvis, er på kino no med filmen EPiC. Som er eit akronym for 'Elvis Presley in Concert'. Ganske smart, fordi det er eit tilklipt glansbilete av kven Elvis Presley var då han var på toppen av alt, ved starten av Las Vegas-konsertane.
Luhrmann fann gamle filmopptak då han gjorde bakgrunnsarbeid til spelefilmen Elvis (2022). Djupt inne i saltgruver i Kansas hadde Warner Brothers nemleg gøymt – og nærast gløymt – 59 timar med opptak frå konsertfilmane Elvis: That’s the Way It Is og Elvis on Tour. Saman med klipp frå Graceland og frå fans som var på konsertane, var det mogleg å lage ein film, tenkte Luhrmann.
Så fann han det verkeleg sensasjonelle. Eit 40 minutt langt lydopptak frå 1972, der Elvis fortel om seg og livet sitt, og seier ting han ikkje hadde sagt i intervju tidlegare. Eit intervju som vart stoppa av manageren, og som difor ikkje har vore kjent før no.
Luhrmann nyttar denne samtala til å gjere Elvis til forteljar i filmen, og kna forteljinga om Elvis til noko anna enn det biletet me har av han som stor vokalist, men samstundes lettvint sjarmør med ein tragisk slutt. Det er verdt å få med seg.
Elvis seier ting som at «image, biletet, er éin ting. Mennesket er noko anna. Det er vanskeleg å leve opp til eit bilete», at han ikkje vil meine noko om Vietnam-krigen, han er berre ein underhaldar, meiningane sine vil han halde for seg sjølv. Dessutan synest han ikkje noko om at folk kritiserer han for at han snurrar så mykje rundt når han syng.
Digital tilgang – heilt utan binding
Prøv ein månad for kr 49.
Deretter kr 199 per månad. Stopp når du vil.
