JavaScript is disabled in your web browser or browser is too old to support JavaScript. Today almost all web pages contain JavaScript, a scripting programming language that runs on visitor's web browser. It makes web pages functional for specific purposes and if disabled for some reason, the content or the functionality of the web page can be limited or unavailable.

Takk for at du vil dele artikkelen

Den du deler artikkelen med, kan lese og eventuelt lytte til heile artikkelen.
Det gjer vi for at fleire skal oppdage DAG OG TID.

Namnet ditt vert synleg for alle du deler artikkelen med.

Ordskifte

Religion i eit felles byrom

Kvar veke les vi inn utvalde artiklar, som abonnentane våre kan lytte til.
Lytt til artikkelen
Ramadangata i Piccadilly Circus i London.

Ramadangata i Piccadilly Circus i London.

Foto: Anna Gordon / Reuters / NTB

Ramadangata i Piccadilly Circus i London.

Ramadangata i Piccadilly Circus i London.

Foto: Anna Gordon / Reuters / NTB

3046
20240209
3046
20240209

Ønskjer du å delta i debatten? Då kan du sende innlegget ditt til ordskifte@dagogtid.no

Ramadangate

Takk til byrådsleiar Eirik Lae Solberg som er med på ein diskusjon om ramadangate i Oslo sentrum. At byrådet tek initiativ til og sponsar markering av ramadan, grunngjev han med at vi i Oslo har mange livssynsminoritetar i byen, og at byrådet vil bidra til at alle føler seg trygge, heime og varetekne. Det handlar om anerkjenning av mangfald, som er ein viktig føresetnad i det politisk styrte fellesskapet.

Det er vanskeleg å vere ueinig i denne intensjonen, men usemja handlar altså ikkje om anerkjenning av mangfald, men om det offentlege si rolle når det gjeld religion i eit felles byrom. Eg vil respondere først med ei pragmatisk og dinest med ei prinsipiell tilnærming.

Lae Solberg hevda i Dagsnytt 18 at han fekk «en henvendelse fra islam». Men mykje tyder på at dette initiativet kjem frå byrådet sjølv, som no har bestilt og finansiert ramadanpynt til Roald Amundsens gate framføre Rådhuset. Då vert spørsmålet: Kor gjennomtenkt er dette? Det vert ikkje mangfald av å berre framheve éin tradisjon. Då må du ha mange. Det meiner også Lae Solberg. Difor skal kommunen no ta initiativ overfor fleire livssynsminoritetar (og næringslivet) for å få til markeringar av ulike religiøse tradisjonar, ikkje berre ramadan.

Her står spørsmåla i kø, slik også Eirik Aavitsland påpeika i Klassekampen (1. februar): Kva er budsjettet for slike markeringar? Korleis er søkeprosessen? Kva er fordelingsnøkkelen, og er ikkje dette i motsetnad til forsikringa om at den offentlege finansieringa skulle vere midlertidig? Og ikkje minst: Viss byrådet no har lagt seg på ei ny line, burde kanskje jødane, med status som nasjonal minoritet, stått først i køen?

«Kva syn på religion er det Lae Solberg stør seg på?»

Så til det prinsipielle. Kva syn på religion er det Lae Solberg stør seg på? Eg er glad for at vi er einige om at kristendomen står i ei særstilling i vår kultur. Men når han seier at han er «sikker på at vi er trygge nok på vår eigen kulturelle og religiøse arv til at vi fint kan vere opne og inviterande overfor andre», då blir eg litt i stuss på kva han meiner.

Viss det er del av premissen hans, då kan eg, blant anna ut frå lang erfaring med undervisning av unge menneske, framtidas lærarar, seie at han tek feil. Eg er heilt sikker på at trygge på vår eigen arv, det er vi ikkje. Kva tenker han på med arv, og kva forskjell skulle denne tryggleiken på eigen arv gjere? Eg spør fordi den måten politikarane snakkar om religion på, som arv, men òg som eit verkemiddel for å omfamne og ufarleggjere mangfald, er å banalisere religion. Det er ei sekulær forståing av religion som ikkje helt femner kva religion er. Kristendomen er ikkje marsipangris og påskekyllingar. Islam er ikkje vakre lykter i gata.

Viss byrådets mål er at alle kjenner seg trygge, varetekne og heime i bygatene, kunne kanskje eit alternativ til å henge opp religiøs pynt vore å dele ut gratis broddar?

Eivor Andersen Oftestad er professor ved Høgskulen i Innlandet og fast skribent i Dag og Tid.

Digital tilgang til DAG OG TID – heilt utan binding

Prøv ein månad for kr 49.
Deretter kr 199 per månad. Stopp når du vil.

Ønskjer du å delta i debatten? Då kan du sende innlegget ditt til ordskifte@dagogtid.no

Ramadangate

Takk til byrådsleiar Eirik Lae Solberg som er med på ein diskusjon om ramadangate i Oslo sentrum. At byrådet tek initiativ til og sponsar markering av ramadan, grunngjev han med at vi i Oslo har mange livssynsminoritetar i byen, og at byrådet vil bidra til at alle føler seg trygge, heime og varetekne. Det handlar om anerkjenning av mangfald, som er ein viktig føresetnad i det politisk styrte fellesskapet.

Det er vanskeleg å vere ueinig i denne intensjonen, men usemja handlar altså ikkje om anerkjenning av mangfald, men om det offentlege si rolle når det gjeld religion i eit felles byrom. Eg vil respondere først med ei pragmatisk og dinest med ei prinsipiell tilnærming.

Lae Solberg hevda i Dagsnytt 18 at han fekk «en henvendelse fra islam». Men mykje tyder på at dette initiativet kjem frå byrådet sjølv, som no har bestilt og finansiert ramadanpynt til Roald Amundsens gate framføre Rådhuset. Då vert spørsmålet: Kor gjennomtenkt er dette? Det vert ikkje mangfald av å berre framheve éin tradisjon. Då må du ha mange. Det meiner også Lae Solberg. Difor skal kommunen no ta initiativ overfor fleire livssynsminoritetar (og næringslivet) for å få til markeringar av ulike religiøse tradisjonar, ikkje berre ramadan.

Her står spørsmåla i kø, slik også Eirik Aavitsland påpeika i Klassekampen (1. februar): Kva er budsjettet for slike markeringar? Korleis er søkeprosessen? Kva er fordelingsnøkkelen, og er ikkje dette i motsetnad til forsikringa om at den offentlege finansieringa skulle vere midlertidig? Og ikkje minst: Viss byrådet no har lagt seg på ei ny line, burde kanskje jødane, med status som nasjonal minoritet, stått først i køen?

«Kva syn på religion er det Lae Solberg stør seg på?»

Så til det prinsipielle. Kva syn på religion er det Lae Solberg stør seg på? Eg er glad for at vi er einige om at kristendomen står i ei særstilling i vår kultur. Men når han seier at han er «sikker på at vi er trygge nok på vår eigen kulturelle og religiøse arv til at vi fint kan vere opne og inviterande overfor andre», då blir eg litt i stuss på kva han meiner.

Viss det er del av premissen hans, då kan eg, blant anna ut frå lang erfaring med undervisning av unge menneske, framtidas lærarar, seie at han tek feil. Eg er heilt sikker på at trygge på vår eigen arv, det er vi ikkje. Kva tenker han på med arv, og kva forskjell skulle denne tryggleiken på eigen arv gjere? Eg spør fordi den måten politikarane snakkar om religion på, som arv, men òg som eit verkemiddel for å omfamne og ufarleggjere mangfald, er å banalisere religion. Det er ei sekulær forståing av religion som ikkje helt femner kva religion er. Kristendomen er ikkje marsipangris og påskekyllingar. Islam er ikkje vakre lykter i gata.

Viss byrådets mål er at alle kjenner seg trygge, varetekne og heime i bygatene, kunne kanskje eit alternativ til å henge opp religiøs pynt vore å dele ut gratis broddar?

Eivor Andersen Oftestad er professor ved Høgskulen i Innlandet og fast skribent i Dag og Tid.

Emneknaggar

Fleire artiklar

Robert Mood er tidlegare generalmajor og har mellom anna vore generalinspektør for Hæren.

Robert Mood er tidlegare generalmajor og har mellom anna vore generalinspektør for Hæren.

Foto: Håkon Mosvold Larsen / NTB

Ordskifte

En utilstrekkelig langtidsplan

Vi har større og mer fundamentale sårbarheter enn noen gang før som nasjon, samtidig som vi er dårligere forberedt enn på lenge.

RobertMood
Robert Mood er tidlegare generalmajor og har mellom anna vore generalinspektør for Hæren.

Robert Mood er tidlegare generalmajor og har mellom anna vore generalinspektør for Hæren.

Foto: Håkon Mosvold Larsen / NTB

Ordskifte

En utilstrekkelig langtidsplan

Vi har større og mer fundamentale sårbarheter enn noen gang før som nasjon, samtidig som vi er dårligere forberedt enn på lenge.

RobertMood
Karina (Berda Larsen) lèt seg ikkje tulle med av den sjølvmedlidande dansken Jan (Emil Johnsen).

Karina (Berda Larsen) lèt seg ikkje tulle med av den sjølvmedlidande dansken Jan (Emil Johnsen).

Foto: Mer Film

FilmMeldingar
Håkon Tveit

Kalak: «Norske Emil Johnsen ber hovudrolla glitrande med stundom sår framtoning som naiv innflyttar.»

Dei siste par åra har den norske bonden fått kjenne konsekvensane av å produsere i eit system der utgiftene er styrte av marknaden, medan inntektene er styrte av politikarane, skriv Siri Helle.

Dei siste par åra har den norske bonden fått kjenne konsekvensane av å produsere i eit system der utgiftene er styrte av marknaden, medan inntektene er styrte av politikarane, skriv Siri Helle.

Foto: Heiko Junge / NTB

Kommentar
Siri Helle

Effektivisering er ikkje berginga

Korleis gje bønder rettferdig inntekt når dei framleis skal vere sjølvstendig næringsdrivande?

Judith Butler er filosof og ein frontfigur innanfor kjønnsteori.

Judith Butler er filosof og ein frontfigur innanfor kjønnsteori.

Foto: Thomas Lohnes / NTB

IntervjuSamfunn
Ida Lødemel Tvedt

Paven midt imot

Alle lèt til å misforstå kvarandre i kjønnsdebatten. Judith Butler blir både dyrka og demonisert av folk som ikkje har lese eit ord av bøkene hen skriv.

Saueauksjon i Machynlleth i Wales.

Saueauksjon i Machynlleth i Wales.

Alle foto: Svein Gjerdåker

ReportasjeFeature

Sau

Noko om sauedrift i Noreg og Wales.

Svein Gjerdåker
Saueauksjon i Machynlleth i Wales.

Saueauksjon i Machynlleth i Wales.

Alle foto: Svein Gjerdåker

ReportasjeFeature

Sau

Noko om sauedrift i Noreg og Wales.

Svein Gjerdåker

les DAG OG TID.
Vil du òg prøve?

Her kan du prøve vekeavisa DAG OG TID gratis i tre veker.
Prøveperioden stoppar av seg sjølv.

Komplett

Papiravisa
Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis

Digital

Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis

Komplett

Papiravisa
Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis

Digital

Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis