Om Europa ikkje er interessert i krigen, er krigen er interessert i Europa

Akkurat no er det ikkje så lett å skilje fiksjon frå røynd.

Nyleg var det til dømes Oscar-utdeling i Hollywood. Raud løpar, flotte kjolar. I Brussel var det nyleg eit EU-toppmøte. Raud løpar, kjedelege dressar. Så langt er alt dette lett å halde styr på.

Men korleis var det no med One Battle After Another? Var dette filmen som vann fleire Oscar-statuettar? Eller var det kanskje det fortvilte sukket til dei europeiske stats- og regjeringssjefane, som i årevis har måtta handtere den eine krisa etter den andre? Først måtte dei hanskast med den russiske krigshissaren Vladimir Putin, og no er det amerikanske Donald Trump som yppar til strid. Onsdag kveld gjekk dei og la seg til katastrofenyhende frå Persiabukta, og torsdag morgon vakna dei til armageddonnyhende frå Persiabukta.

Som om blokaden av Hormuzsundet ikkje var ille nok for Europa, måtte det òg regne rakettar over verdas største anlegg for flytande naturgass. I tillegg til dei rakettane som dagleg råkar Ukraina, sjølvsagt.

Ein ser seg rundt og tenkjer at det gamle, sarkastiske Lev Trotskij-sitatet ikkje lenger berre er eit sitat. No har det blitt røynd og har sett klørne i Europa: De er kanskje ikkje interesserte i krigen. Men krigen er interessert i dykk.

Dette er ganske enkelt ei presis skildring av den aktuelle stoda. Nei, Europa ville ikkje ha desse to krigane. Det var heller ikkje Europa som byrja dei, verken Russlands krig mot Ukraina eller USAs krig mot Iran. Men no er krigane her. Dei går føre seg ikkje langt frå Europa, og dei får politiske og økonomiske følgjer for Europa. Dermed er dei òg Europas krigar.

Er du abonnent? Logg på for å lese vidare

Digital tilgang – heilt utan binding

Prøv ein månad for kr 49.
Deretter kr 199 per månad. Stopp når du vil.

E-postadressa di

Eg godtek vilkåra

Eller kjøp eit anna abonnement

Er du abonnent? Logg på for å lese vidare