Monarkia ved Persiabukta stod for stabilitet, velstand og framtidsdraumar.

For millionar av menneske i det globale sør er Dubai sjølve biletet på ein draum. Ein veg ut av håpløysa og eit løfte om eit anna liv, der skyskraparane reiser seg mot horisonten. Dei sameinte arabiske emirata og dei andre golfstatane har på få tiår blitt symbol på kor raskt eit samfunn kan forandre seg. Der ein før levde eit enkelt liv i ørkenen, har det vakse fram effektive moderne nasjonalstatar med velstand, stabilitet og global tilknyting som handgripeleg røynd.

«Vi vil framleis byggje eit land som er ope mot verda og tett knytt til verdsøkonomiane», er mantraet til han som i praksis leier landet, kronprins Mohamed bin Zayed.

Men no har denne røynda byrja å slå sprekkar.

Krigen i Midtausten – og Irans bølgjer av dronar og missil – har punktert førestillinga om Persiabukta som eit trygt globalt knutepunkt. Mykje tyder på at regimet i Iran vil overleve krigen og kanskje bli endå meir aggressivt, endå meir uføreseieleg og vanskelegare å halde i sjakk.

Revolusjonsgarden i Iran har no styrkt kontrollen sin over Hormuzsundet, ei av verdas viktigaste maritime ferdselsårer. Ingenting tyder på at sundet kan opnast utan at det blir sett inn bakkestyrkar på iransk jord, eller utan ei diplomatisk løysing, noko som for tida verkar lite sannsynleg, sjølv om Donald Trump hevdar at han forhandlar med iranarane.

Sjølv om Donald Trump skulle erklære siger og trekkje seg, vil golfstatane neppe få det lettare. Jim Mattis, den tidlegare forsvarsministeren, kom førre tysdag med ei åtvaring: Ei amerikansk tilbaketrekking vil i praksis overlate kontrollen over Hormuzsundet til Iran, noko som kan føre til avgifter på global skipsfart og ei ny geopolitisk røynd.

Er du abonnent? Logg på for å lese vidare

Digital tilgang – heilt utan binding

Prøv ein månad for kr 49.
Deretter kr 199 per månad. Stopp når du vil.

E-postadressa di

Eg godtek vilkåra

Eller kjøp eit anna abonnement

Er du abonnent? Logg på for å lese vidare