Kulturkommentar
Musikk har lenge vore billig tilgjengeleg i strøymetenester. No vil somme artistar ha meir pengar sjølve.
Det er på tide.
Lars Vaular gav ut to nye singlar på fredag.
Foto: Shawn Arvid
I ein god historietime i Dagsavisen tek Geir Rakvaag
for seg skilnaden mellom hitlister då og no, som i før og etter
strøymetenester. Han peikar på noko fleire av oss veit, og eg parafraserer: Før
skapte pengane suksess, no er det lyttinga som rår. Det gjer at musikken som
vert spelt mykje av mange, klistrar seg fast på topplistene til
strøymetenestene.
Dei er dei einaste listene dei fleste har eit forhold til.
Slikt gir merkelege utfall, som at «Ordinary» til Alex Warren, ein låt som i
alle fall har ein ærleg tittel, ganske så ordinær som han er, framleis er blant
dei 25 mest spelte låtane i Noreg – sjølv om Warren gav han ut i februar i fjor.
Eller at «Lush Life», 2017-hiten til Zara Larsson, har halde seg innanfor topp
fem i snart to månader, som følgje av ei TikTok-dille.
Det er sjølvsagt ein slags sjølvforsterkande teknologi i
botn her. Algoritmen speler ein populær låt når du har høyrt på noko og
Spotify skal velje neste låt automatisk.
Reint matematisk er strøymelista uansett meir «korrekt», ho prioriterer dei som
høyrer mykje på musikk, og artistane som vert lytta mykje til av desse. Ikkje
sånn som før, då ein kunne kjøpe ei plate, og artisten ikkje trong bry seg
med kor mange gonger du høyrde på ho.
Tidlegare kunne eitt selt album dytte 30–40 kroner inn på
kontoen til ein artist. På ei ny norsk nettside kan ein leggje inn speledataa sine frå Spotify og sjå kor mykje ein har gitt til dei artistane ein har lytta
mest til. Det er deprimerande lesing.
Eg har via Spotify sendt 14 kroner til min nummer ein,
Depeche Mode. Det tilsvarar ei lyttetid på 30 timar og 26 minutt. Totalt har
eg ei lyttetid som ville kosta ein liten formue i CD-ar eller LP-plater, langt
meir enn eg faktisk har betalt for å strøyme.
Digital tilgang – heilt utan binding
Prøv ein månad for kr 49.
Deretter kr 199 per månad. Stopp når du vil.
