Kulturkommentar
Etter 31 år har den svenske artisten Robyn framleis ei særstilling i popmusikken.
Foto: Marili Andre
Sjølv om ho aktivt har valt bort å vere superstjerne, har ho likevel klart å byggje ein sterk global fanskare som ikkje bryr seg om det går årevis mellom kvar nye utgjeving. Det nye albumet hennar er Robyn på sitt mest særeigne, men viser òg kvifor me skal halde fram med å bry oss – og at heile karrieren hennar har leidd fram til dette albumet.
Eit minne frå Øyafestivalens fredag i 2010: Folk med skinnjakke og svart bukse, primært menn, har dominert Middelalderparken denne dagen. Når konserten til hovudartisten nærmar seg, skjer det noko merkeleg. Dei svartkledde mannfolka vert fasa ut. I staden vert den skakke grassletta framfor hovudscena fylt med korthåra jenter med korte jakker.
Dei ser til forveksling ut som hovudartisten, Robyn. I 2010 gjorde ho noko så uhøyrt som ikkje å gje ut eit album, men i staden spreie musikken over tre EP-ar gjennom året. Slik klarte ho å få merksemd lenge, ikkje minst på grunn av dei enorme hitane frå EP-prosjektet: «Indestructible», «Call Your Girlfriend» og «Dancing on My Own».
Den siste låten peikar inn i fleire delar av Robyns – Robin Miriam Carlssons – liv og karriere. Ein melankolsk nattklubblåt der synthbassen drillar seg gjennom vers og refreng i ei tekst som handlar om å vere den som vert forlaten, ikkje berre på dansegolvet, men i livet. Men òg om å velje å fortsetje å danse åleine.
Det har Robyn gjort sidan ho dukka opp som 15-åring med den smått enerverande «Do You Really Want Me (Show Respect)», før ho få år seinare gjorde det kjempestort i både Sverige og USA med låtane «Show Me Love» frå filmen Fucking Åmål og «Do You Know (What It Takes)» – har du det som skal til?
Her skjer eit avgjerande skilje.
Digital tilgang – heilt utan binding
Prøv ein månad for kr 49.
Deretter kr 199 per månad. Stopp når du vil.
