Er oljefondssjefen ein robot?

I Aftenpodden fredag 20. februar kunne me høyre Nicolai Tangen erklære at han stiller seg likegyldig til om kunst er laga av mann eller maskin: «Er det bra musikk, så gir jeg blaffen i hvem som har laget musikken.» Resultatet er det viktigaste, seier han. 

Han er ikkje opptatt av «hvilken ånd» kunsten fangar, seier han. 

For oljefondssjefen er det altså irrelevant om ein låt er KI-generert eller skriven av ei ung Joni Mitchell som er i sorg etter å ha adoptert bort barnet sitt. 

Sjølvsagt er ikkje Tangen ein robot, og han glimtar til på spørsmål frå programleiaren om kva menneske i KI-teknologiens tidsalder skal ta seg til, og svarar: «Vi ender opp med å snakke med hverandre og komme nærmere hverandre som menneske.» 

Her må eg innrømme å ha noko til felles med oljefondssjefen. Sjølv om eg er oppvaksen i ein kultur som dyrkar jobben som vårt heilagaste ritual, har eg i all løyndom aldri delt samtidas frykt for at robotane skal ta over jobbane våre. For som demonstrert av antropologen David Graeber i boka Bullshit jobs (2018),er vi mange som ikkje opplever jobben som spesielt sjølvrealiserande. (I fjor kunne NRK melde at halvparten av oss meiner vi gjer verdilause oppgåver.) Jobbar som arbeidstakaren sjølv finn unyttige, er det Graeber kallar bullshit jobs. Den som er hefta bort i eit slikt meiningslaust tidsfordriv, vert påført moralsk og åndeleg skade, meiner han. Noko få talar høgt om i ein kultur og eit system som herleggjer arbeidet for arbeidets skuld. 

Ser me på dagens teknologiske moglegheiter, kunne me ifølge Graeber heller levd ut økonomen John Maynard Keynes’ framtidsvisjon frå 1930 om «fritid og overflodstid». 

Er du abonnent? Logg på for å lese vidare

Digital tilgang – heilt utan binding

Prøv ein månad for kr 49.
Deretter kr 199 per månad. Stopp når du vil.

E-postadressa di

Eg godtek vilkåra

Eller kjøp eit anna abonnement

Er du abonnent? Logg på for å lese vidare