Å kjøpe seg vener

Folk seier at ein ikkje kan kjøpe seg vener. Dei tek feil. Sjå berre kva oligarkane her i verda driv på med. Dei undersøkjer kva som er verdas største yacht, og så tingar dei bygging av ein som er endå større. Så spankulerer dei rundt i hamnestroket i St. Tropez. Og møter dei ei søt og hyggjeleg dame i cocktailbaren, spør dei om ho vil vere med ein tur i båten. 

Eg trur slikt skjer. Det er i alle fall ikkje umogleg. Så kjem spørsmålet: Blir ho då ein ven? Det kjem an på. Om karen ter seg som ein kukskalle, blir ho ikkje ein ven. Det skal noko anna til. Om ho ynskjer seg ein tur til, kan det vere noko der. Men ein veit jo ikkje.

Eg kjøper meg vener. Det er lett som berre det. Ein treng ingen yacht. Eg skaffar nokre posar med solsikkekjernar til trettito kroner, og sidan også fuglar bør sparast for sprøytemiddel, passar eg på at dei er usprøyta. Det tok berre ein dag eller to, så hadde eg reine bataljonen av vener – ute på balkongen. Bitte små fuglar, små fuglar, store fuglar og kjempestore fuglar. Toppmeis, kjøtmeis, gråsporv, tyrkarduer, byduer, skjorer, svarttrast. Eg trur dei elskar meg, alle i hop. Og akkurat som menneska har desse små dinosaurane unike personlegdomar.

Matfatet deira er ein djup engelsk fajansetallerken med bondegardsmotiv, godt over hundre år gamal, for mor mi arva dei av mor si. Tallerkenen har ein liten sprekk i botnen, men lek ikkje. Dei nye venene mine vitjar matfatet i eit heseblesande køyr, så eg får gratis underhaldning, om eg ser bort frå dei trettito kronene. Fuglane har altså unike personlegdomar og eit heilt særeige vis å innta fuglefrø på. Toppmeisene og kjøtmeisene er dei beste flygarane. Dei landar først på balkonggelenderet og flyg derfrå rett over til tallerkenen, eventuelt innom ein av stolane som mellomlanding. 

Deretter stiller dei seg på kanten av tallerkenen, som står oppå frysaren. Eg har nemleg frysaren på balkongen, ein idé eg fekk av nokre marokkanske naboar; no står frysaren min utandørs året rundt, rett nok under ei markise om det er nedbør. Meisene tek vanlegvis eitt frø om gongen, og så flyg dei over i eit av bjørketrea utanfor, så dei kan nyte måltidet i fred og ro. Nokre av dei dristar seg til å tippe i seg fleire frø medan dei står der og skrevar, og før dei flyg av garde, fiskar dei med seg eit frø til. 

Nokre er elegante og hentar eit frø midt i svevet, medan andre plantar beina midt i matfatet og hoppar av garde så frøa sprett til alle kantar. Men det er ikkje noko problem, for då kjem neste fugl og ryddar opp.

Er du abonnent? Logg på for å lese vidare

Digital tilgang – heilt utan binding

Prøv ein månad for kr 49.
Deretter kr 199 per månad. Stopp når du vil.

E-postadressa di

Eg godtek vilkåra

Eller kjøp eit anna abonnement

Er du abonnent? Logg på for å lese vidare