Når ei elv tek ordet i Frankrike

Ute skin sola denne torsdagsmorgonen i slutten av februar, og temperaturen ligg opp mot tjue gradar, godt over normalen for årstida. Salen på den offentlege arrangementsplassen Le Point H^UT i den vesle byen Saint-Pierre-des-Corps i Loiredalen er fullsett under det høge taket. Men på fyrste rad står éin stol tom og vender meg ryggen. På stolen står det eit namn: «Loire». 

Om dryge to veker er det kommunestyreval i Frankrike, og elva har sendt eit brev til lokalpolitikarar langs løpet og nedbørsfeltet sitt. I dag skal fjorten av dei presentere svaret sitt.

Den ville elva

Eg ventar i spenning til den offentlege høyringa skal byrje. Eg er vaksen opp ved Loire på 1990- og 2000-talet, og det er ved henne eg som barn og ungdom vart kjend med verda til fuglane. Eg og millionar av andre menneske skuldar elva mykje, for eksempel drikkevatn og straum. I 2000 vart også ei strekning på om lag 280 kilometer langs elveløpet ført opp på verdsarvlista til Unesco, fyrst og fremst på grunn av den verdifulle arkitektur- og kulturarven. Både barndomsbyen Blois, Saint-Pierre-des-Corps og den større nabobyen Tours ligg i det freda området. 

Loire er over 1000 kilometer lang og renn frå kjelda i Massif Central til Atlanterhavet ved Nantes og verftsbyen Saint-Nazaire. Ho vert kalla både «den ville elva» og «den kongelege elva».

Der eg har stått på breidda, eller ein sjeldan gong på ein av dei tradisjonelle seglbåtane med flat botn, har fargane over elva og evna hennar til å skifte frå å vere ei glasklår flate til grumsete straum, utan nokon gong å slutte å renne, vore kvardagen: Slik sett har ikkje to dagar ved henne vore like.

Er du abonnent? Logg på for å lese vidare

Digital tilgang – heilt utan binding

Prøv ein månad for kr 49.
Deretter kr 199 per månad. Stopp når du vil.

E-postadressa di

Eg godtek vilkåra

Eller kjøp eit anna abonnement

Er du abonnent? Logg på for å lese vidare