JavaScript is disabled in your web browser or browser is too old to support JavaScript. Today almost all web pages contain JavaScript, a scripting programming language that runs on visitor's web browser. It makes web pages functional for specific purposes and if disabled for some reason, the content or the functionality of the web page can be limited or unavailable.

Takk for at du vil dele artikkelen

Den du deler artikkelen med, kan lese og eventuelt lytte til heile artikkelen.
Det gjer vi for at fleire skal oppdage DAG OG TID.

Namnet ditt vert synleg for alle du deler artikkelen med.

TeaterMeldingar

Formidabel vulgærversjon av Romeo og Julie

Kjersti Horn har laga ei imponerande, sjokkerande og frekk framsyning med framifrå prestasjonar.

Kvar veke les vi inn utvalde artiklar, som abonnentane våre kan lytte til.
Lytt til artikkelen
Blikkontakten mellom Stine Robin Eskildsen og Ameli Isungset Agbota kan slå deg ut, skriv Jan H. Landro.

Blikkontakten mellom Stine Robin Eskildsen og Ameli Isungset Agbota kan slå deg ut, skriv Jan H. Landro.

Foto: Den Nationale Scene

Blikkontakten mellom Stine Robin Eskildsen og Ameli Isungset Agbota kan slå deg ut, skriv Jan H. Landro.

Blikkontakten mellom Stine Robin Eskildsen og Ameli Isungset Agbota kan slå deg ut, skriv Jan H. Landro.

Foto: Den Nationale Scene

4288
20230428
4288
20230428

Den Nationale Scene, Store Scene

William Shakespeare:

Romeo og Julie

Omsett av Øyvind Berg
Videoregi: Mads Sjøgård Pettersen
Scenografi og kostymedesign: Sven Haraldsson
Kameraoperatør: Michaela Vyskocil Gettwert

Kva skal ein gjere med Romeo og Julie i 2023, 430 år etter at stykket blei skrive? Det skildrar ei verd fjern frå vår, i høgttravande vendingar som veks seg uendeleg store i munnen på eit moderne menneske.

Alltid like kompromisslause Kjersti Horn går sin eigen veg og gjer noko eg aldri før har sett ein regissør gjere med denne teksten. Gjennom heile oppsetjinga skapar ho ein rytme der alvoret om og om igjen blir oppheva av humor og komikk, ofte grovkorna og overdriven. Og likevel får den formidable framsyninga det til å røske kraftig i nervesystemet. Innimellom er dette moderne B-film, full av blod og splatter, heilt rå i uttrykket og med valdsdyrkande ungdomsgjengar som henta ut av 2023. I denne framsyninga er moderniseringa teken heilt ut.

Fart og dynamikk

Her er dynamikk, rørsle og fart frå først til sist, med vekt på det fysiske uttrykket, sjølv om mykje er i form av renning opp og ned trapper, inn og ut dører i teaterhuset. Ein strid straum av populærkulturelle referansar gjer at framsyninga særleg vil appellere til eit ungt publikum, noko teatera heile tida er på jakt etter. Den Nationale Scene har fått Øyvind Berg til å lage ei heilt moderne omsetjing, som i sitt tidvis vulgære språk distanserer seg kraftig frå originalens høglyrikk – og samstundes held på poesien der det krevst. Det fungerer godt og yter eit viktig bidrag til heilskapen. Moderniseringa er så imponerande konsekvent gjennomført på alle nivå at det er berre å gi seg over.

Filma teater

Kjersti Horn har gjort filma teater til varemerket sitt som regissør. Vel å merke teater i sanntid, ikkje opptak. Publikum sit i salen og ser det som skjer på storskjerm, og får berre tidvis glimt av skodespelarane. Dette har mellom anna gitt oss den fabelaktige Raskolnikov-framsyninga for nokre år sidan. Ho ønskjer tydelegvis å hente ut det beste av to verder og kanskje lage eit nytt teaterspråk.

Faren med dette grepet er at det byrjar bli velkjent, men her lyftar ho det til nye høgder. Det kunne ho ikkje gjort utan kameraoperatør Michaela Vyskocil Gettwert, som med sitt mobile kamera gjer ein fantastisk innsats og følgjer aktørane steg for steg, kyss for kyss gjennom kvart sekund av framsyninga. Heile tida med det viktige, det avgjerande i fokus. Ein kraftprestasjon, godt styrt av videoregissør Mads Sjøgård Pettersen.

Mykje humor

Det er mykje humor i dette stykket, og Kjersti Horn har nytta alt og lagt mykje til. At sorga ikkje skal få dominere, kjem til uttrykk alt i prologen, der den høgvørde Fyrsten (Pål Rønning), kledd som ein vektar, kallar på låtten snarare enn alvoret. Hos Shakespeare er det især den pratesjuke amma som står for komikken, og i Svein Harry Schøttker-Hauge har vi fått den herlegaste amma nokon kan tenkje seg.

Horn lèt ei kvinne (Stine Robin Eskildsen) spele Romeo. Det kan vere eit peik til tida då stykket blei skrive, for 430 år sidan, då kvinner ikkje kunne syne seg på teaterscenen og menn måtte spele også kvinnerollene, eller det kan vere uttrykk for, eventuelt ein kommentar til, vår tids seksuelle frigjering og likestilling.

Men Eskildsen speler så godt, og samspelet med Julie (Ameli Isungset Agbota) er så intenst, så fylt av lidenskap og begjær at dei to står fram som sjølve draumeparet – og slik gjer all kjønnsdebatt likegyldig. Agbota kombinerer uskuld og erotisk utstråling på eit vis eg vil tru ikkje er særleg framandt for mange av dagens fjortenåringar, men som gjer Julie til noko ganske anna enn det vi er vande med. Dei to taklar både alvoret og den laussleppte galskapen med same sceniske tryggleik. Blikkontakten mellom dei kan slå deg ut.

Fleire kunne vore nemnde, for her gir heile ensemblet alt og leverer prestasjonar på høgt nivå.

Og bodskapen? Dødeleg konflikt mellom familiar kan stå som bilete på noko større, til dømes det vi ser i Ukraina, utan at eg trur det er intendert her.

Jan H. Landro

Jan H. Landro er forfattar, journalist og fast teatermeldar i Dag og Tid.

Digital tilgang til DAG OG TID – heilt utan binding

Prøv ein månad for kr 49.
Deretter kr 199 per månad. Stopp når du vil.

Den Nationale Scene, Store Scene

William Shakespeare:

Romeo og Julie

Omsett av Øyvind Berg
Videoregi: Mads Sjøgård Pettersen
Scenografi og kostymedesign: Sven Haraldsson
Kameraoperatør: Michaela Vyskocil Gettwert

Kva skal ein gjere med Romeo og Julie i 2023, 430 år etter at stykket blei skrive? Det skildrar ei verd fjern frå vår, i høgttravande vendingar som veks seg uendeleg store i munnen på eit moderne menneske.

Alltid like kompromisslause Kjersti Horn går sin eigen veg og gjer noko eg aldri før har sett ein regissør gjere med denne teksten. Gjennom heile oppsetjinga skapar ho ein rytme der alvoret om og om igjen blir oppheva av humor og komikk, ofte grovkorna og overdriven. Og likevel får den formidable framsyninga det til å røske kraftig i nervesystemet. Innimellom er dette moderne B-film, full av blod og splatter, heilt rå i uttrykket og med valdsdyrkande ungdomsgjengar som henta ut av 2023. I denne framsyninga er moderniseringa teken heilt ut.

Fart og dynamikk

Her er dynamikk, rørsle og fart frå først til sist, med vekt på det fysiske uttrykket, sjølv om mykje er i form av renning opp og ned trapper, inn og ut dører i teaterhuset. Ein strid straum av populærkulturelle referansar gjer at framsyninga særleg vil appellere til eit ungt publikum, noko teatera heile tida er på jakt etter. Den Nationale Scene har fått Øyvind Berg til å lage ei heilt moderne omsetjing, som i sitt tidvis vulgære språk distanserer seg kraftig frå originalens høglyrikk – og samstundes held på poesien der det krevst. Det fungerer godt og yter eit viktig bidrag til heilskapen. Moderniseringa er så imponerande konsekvent gjennomført på alle nivå at det er berre å gi seg over.

Filma teater

Kjersti Horn har gjort filma teater til varemerket sitt som regissør. Vel å merke teater i sanntid, ikkje opptak. Publikum sit i salen og ser det som skjer på storskjerm, og får berre tidvis glimt av skodespelarane. Dette har mellom anna gitt oss den fabelaktige Raskolnikov-framsyninga for nokre år sidan. Ho ønskjer tydelegvis å hente ut det beste av to verder og kanskje lage eit nytt teaterspråk.

Faren med dette grepet er at det byrjar bli velkjent, men her lyftar ho det til nye høgder. Det kunne ho ikkje gjort utan kameraoperatør Michaela Vyskocil Gettwert, som med sitt mobile kamera gjer ein fantastisk innsats og følgjer aktørane steg for steg, kyss for kyss gjennom kvart sekund av framsyninga. Heile tida med det viktige, det avgjerande i fokus. Ein kraftprestasjon, godt styrt av videoregissør Mads Sjøgård Pettersen.

Mykje humor

Det er mykje humor i dette stykket, og Kjersti Horn har nytta alt og lagt mykje til. At sorga ikkje skal få dominere, kjem til uttrykk alt i prologen, der den høgvørde Fyrsten (Pål Rønning), kledd som ein vektar, kallar på låtten snarare enn alvoret. Hos Shakespeare er det især den pratesjuke amma som står for komikken, og i Svein Harry Schøttker-Hauge har vi fått den herlegaste amma nokon kan tenkje seg.

Horn lèt ei kvinne (Stine Robin Eskildsen) spele Romeo. Det kan vere eit peik til tida då stykket blei skrive, for 430 år sidan, då kvinner ikkje kunne syne seg på teaterscenen og menn måtte spele også kvinnerollene, eller det kan vere uttrykk for, eventuelt ein kommentar til, vår tids seksuelle frigjering og likestilling.

Men Eskildsen speler så godt, og samspelet med Julie (Ameli Isungset Agbota) er så intenst, så fylt av lidenskap og begjær at dei to står fram som sjølve draumeparet – og slik gjer all kjønnsdebatt likegyldig. Agbota kombinerer uskuld og erotisk utstråling på eit vis eg vil tru ikkje er særleg framandt for mange av dagens fjortenåringar, men som gjer Julie til noko ganske anna enn det vi er vande med. Dei to taklar både alvoret og den laussleppte galskapen med same sceniske tryggleik. Blikkontakten mellom dei kan slå deg ut.

Fleire kunne vore nemnde, for her gir heile ensemblet alt og leverer prestasjonar på høgt nivå.

Og bodskapen? Dødeleg konflikt mellom familiar kan stå som bilete på noko større, til dømes det vi ser i Ukraina, utan at eg trur det er intendert her.

Jan H. Landro

Jan H. Landro er forfattar, journalist og fast teatermeldar i Dag og Tid.

Emneknaggar

Fleire artiklar

Kjønnsfilosof Judith Butler

Kjønnsfilosof Judith Butler

Foto: Elliott Verdier / The New York Times / NTB

EssaySamfunn

Feltnotat frå kulturkrigane

Kjønnsdebatten har innteke hovudscena i internasjonal politikk. På veg for å intervjue verdas mest innflytelsesrike kjønnsfilosof, Judith Butler, forsøker eg å orientere meg i ein raskt ekspanderande konflikt. 

Ida Lødemel Tvedt
Kjønnsfilosof Judith Butler

Kjønnsfilosof Judith Butler

Foto: Elliott Verdier / The New York Times / NTB

EssaySamfunn

Feltnotat frå kulturkrigane

Kjønnsdebatten har innteke hovudscena i internasjonal politikk. På veg for å intervjue verdas mest innflytelsesrike kjønnsfilosof, Judith Butler, forsøker eg å orientere meg i ein raskt ekspanderande konflikt. 

Ida Lødemel Tvedt
Forsvarsminister Bjørn Arild Gram er på turné for å fortelje om langtidsmeldinga for Forsvaret. Her besøkjer han ubåten «KMN Utvær» i Bergen 10. april.

Forsvarsminister Bjørn Arild Gram er på turné for å fortelje om langtidsmeldinga for Forsvaret. Her besøkjer han ubåten «KMN Utvær» i Bergen 10. april.

Foto: Paul S. Amundsen / NTB

ForsvarSamfunn
Per Anders Todal

Vil ruste opp ei lekk skute

Regjeringa lovar eit historisk forsvarsløft. I dag slit Forsvaret med å halde på mannskapet som alt er der.

Khamzy Gunaratnam (Ap)

Khamzy Gunaratnam (Ap)

Foto: Vidar Ruud / NTB

HelseSamfunn
PernilleGrøndal

Avfeiar abortkritikk frå KrF

– Det kvinner treng, er rettleiing og oppfølging, ikkje å møte i nemnd, seier Kamzy Gunaratnam (Ap).

FNs generalsekretær Dag Hammarskjöld fotografert saman med Kongos statsminister Patrice Lumumba.

FNs generalsekretær Dag Hammarskjöld fotografert saman med Kongos statsminister Patrice Lumumba.

Foto: Scanpix / NTB

KommentarSamfunn
Bernt Hagtvet

Den handleføre mystikaren

Dag Hammarskjöld var den andre generalsekretæren i FN, frå 1953 til sin død, etterfølgjaren til Trygve Lie. Filmen som går om livet hans no, der Mikael Persbrandt spelar Hammarskjöld, vekkjer han til live på ein både kjenslevar og realistisk måte.

Songlerka hekkar på bakken, langt frå skog. Biletet syner godt den vesle fjørtoppen som vert reist opp dersom fuglen opplever fare eller er opphissa.

Songlerka hekkar på bakken, langt frå skog. Biletet syner godt den vesle fjørtoppen som vert reist opp dersom fuglen opplever fare eller er opphissa.

Foto: Sveinung Lindaas

DyrFeature

I dirrande lerkeposisjon

Er det sant at songlerka «jublar høgt i sky»?

Naïd Mubalegh
Songlerka hekkar på bakken, langt frå skog. Biletet syner godt den vesle fjørtoppen som vert reist opp dersom fuglen opplever fare eller er opphissa.

Songlerka hekkar på bakken, langt frå skog. Biletet syner godt den vesle fjørtoppen som vert reist opp dersom fuglen opplever fare eller er opphissa.

Foto: Sveinung Lindaas

DyrFeature

I dirrande lerkeposisjon

Er det sant at songlerka «jublar høgt i sky»?

Naïd Mubalegh

les DAG OG TID.
Vil du òg prøve?

Her kan du prøve vekeavisa DAG OG TID gratis i tre veker.
Prøveperioden stoppar av seg sjølv.

Komplett

Papiravisa
Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis

Digital

Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis

Komplett

Papiravisa
Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis

Digital

Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis