Bok
Lesebok for vaksne
Kolon forlag har sett saman ein flott og mangfaldig antologi.
Pedro Carmona-Alvarez (t.v.), Kjersti Rorgemoen og Olav R. Øyehaug er nokre av dei som har skrive tekstar til antologien Memoarer.
Foto: Eva Lene Gilje Østensen, Helge Hansen og Magne Sandnes
«La
fortida være i fred» song Tramteatret på slutten av 1970-talet, og dei heldt
fram slik: «La åttiåra komme, det er de du kan gjørra no’ med.» Vel, åttiåra
kom og gjekk, og eg fekk ikkje gjort stort med dei. Og så kom nittiåra, og på
midten av dei dukka Kolon forlag opp, og no har dei just markert trettiårsjubileum,
noko dei feira med ein jubileumsantologi med bidrag frå over førti
forfattarar.
Mellom dei er Jon Øystein Flink, som i
teksten «Radio Luxembourg» skriv, slik Tramteatret song, at han vil konsentrera
seg om framtida, for fortida får ein ikkje gjort noko med. Men det er ikkje
heilt sant, for me har jo memoarlitteraturen!
Dette minner meg om Torolf Elsters parodi på sjangeren i den vittige boka Veien jeg vandret i 1984. Elster
var i Bergen for å lesa opp frå boka i 1985, og av ukjende årsaker sat eg som
ung og overnervøs debutant i eit møterom på eit hotell saman med han og kritikaren
Philip Houm. Medan me venta på einkvan, kom Houm i minnemodus, han såg seg
ikring og hugsa at han hadde vore i just det rommet ein gong før, mange år
tidlegare, saman med Vilhelm Moberg. Ja, dette var litt frå memoarane mine.
Moberg, altså. Så nær og likevel så fjern.
Snø her og der
Jon Øystein Flink nemner i teksten sin
dårlege radiosamband med skurr og sus, og Olav Øyehaug skriv kort og artig om
snø på fjernsynsskjermen, som jo er visuelt skurr og sus. Elles er jo snø det
som dekkjer over løgner og skjuler alle spor, slik Dollie de Luxe song for mange
år sidan.
Finn Iunker har skrive ein morosam tekst i
ein litt fandenivaldsk stil som han veldig gjerne kan skriva meir i, for det var
festleg lesnad og god lyging!
Digital tilgang – heilt utan binding
Prøv ein månad for kr 49.
Deretter kr 199 per månad. Stopp når du vil.
