JavaScript is disabled in your web browser or browser is too old to support JavaScript. Today almost all web pages contain JavaScript, a scripting programming language that runs on visitor's web browser. It makes web pages functional for specific purposes and if disabled for some reason, the content or the functionality of the web page can be limited or unavailable.

Takk for at du vil dele artikkelen

Den du deler artikkelen med, kan lese og eventuelt lytte til heile artikkelen.
Det gjer vi for at fleire skal oppdage DAG OG TID.

Namnet ditt vert synleg for alle du deler artikkelen med.

FilmMeldingar

Munch funkar

Til å sjå ut som ei tinging frå Munchmuseet fungerer filmen godt.

Kvar veke les vi inn utvalde artiklar, som abonnentane våre kan lytte til.
Lytt til artikkelen
Anne Krigsvoll i rolla som den gamle Edvard Munch.

Anne Krigsvoll i rolla som den gamle Edvard Munch.

Foto: Agnete Brun

Anne Krigsvoll i rolla som den gamle Edvard Munch.

Anne Krigsvoll i rolla som den gamle Edvard Munch.

Foto: Agnete Brun

3566
20230127
3566
20230127

Dokudrama

Regi: Henrik M. Dahlsbakken

Munch

Med: Alfred Ekker Strande, Mattis Herman Nyquist, Ola G. Furuseth, Anne Krigsvoll

Gjennom fire skodespelarar får Edvard Munch liv: den unge kunstnaren ein sommar i Vestfold (Strande), den halvunge kunstnaren i Berlin og hans bohemske gjeng av likesinna (Nyquist), ein vaksen, alkoholisert Munch på sjukehus i København (Furuseth) og til slutt som den gamle mannen på Ekely (Krigsvoll).

Livsfrisa

Han er effektiv, filmskaparen Henrik M. Dahlsbakken, både med produksjonar (dette er tredje filmen hans eg ser på kino på under eit halvt år) og med å koma i gang med filmen om Munch: Dei fire versjonane rullar over skjermen til brusande musikk, vekslande breiddeformat og svartkvitt/farge, som for enkelt å illustrera ulike epokar.

Når materialet er såpass uoriginalt, reddar Dahlsbakken seg ved å presentera det på ein original måte. Særleg delane frå Berlin fungerer godt, då filmen brått er sett til ei nyare tid og August Strindberg dukkar opp på mobilskjermen. Det anakronistiske krumspringet verkar forfriskande, særleg ved å ta den utsvevande omgangskretsen til Munch med på ein technoklubb som Berghain, dagens symbol på hard festing og dekadent livsførsel og samtidig ein stad for dei etablerte trendsetjarane.

Inspirert av

Kanskje Dahlsbakken kan ha hatt Woody Allens Midnight in Paris (2011) i tankane, der kjendisar som Gertrude Stein og Ernest Hemingway dukkar opp som spennande krydder i forteljinga. Gustav Vigeland kranglar med Sigbjørn Obstfelder, Dagny Juel flørtar med både Munch og mannen som kan henda tok livet av henne i Tbilisi i 1901, Stanislaw Przybyszewski.

Den frie diktinga kring denne festkvelden tek ikkje vekk det faktumet at denne imponerande gjengen faktisk var Munchs samtidige kompisar. Både August Strindberg og den eldste Munch-versjonen vert spelte av kvinner, eit grep som kanskje verkar meir motivert av Bob Dylan-filmen I’m Not There (2007) enn som noko filmskaparen har kome på sjølv. Det fungerer uansett godt og ikkje på langt nær så påteke og krampaktig som det kan høyrast ut.

Anne Krigsvoll tolkar den aldrande kunstnaren på overtydande vis der han harkar og hostar og sullar rundt i store støvlar. Krigsvoll liknar til og med på det siste sjølvportrettet Munch laga, rett nok godt hjelpt av både sminke, kostyme og lausnase – viss Nicole Kidman kunne det som Virginia Woolf, kvifor ikkje Anne Krigsvoll?

Munch light

Dei mange friske grepa er kan hende henta frå andre filmar, men det trekkjer ikkje dermed automatisk ned kvaliteten. Særleg dei grafiske verkemidla, som Munchs eigen måla himmel over han og venene som går over den nedlagde flyplassen Tempelhof, tek seg nydeleg ut. Hovudinntrykket er likevel at filmskaparen og dei dyktige medskaparane hans lagar ei trygg framstilling av Munch til sjuande og sist.

Filmen kjem ikkje med ny informasjon eller nye aspekt ved kunstnaren og mannen. Både starten og særleg slutten kjennest litt som eit tingingsverk frå Munchmuseet, eller ein TV-produksjon av typen dokudrama til undervisningsbruk, meir enn ein kinofilm. Sjåverdig og underhaldande er han uansett, og i den grad Munch er ein av dei største kulturelle eksportmerkevarene våre, vil ein fordøyeleg og fornøyeleg variant som denne kunna gå relativt lett inn mange utanlandske kino- eller strøymedører.

Munch er teken ut som opningsfilm på filmfestivalen i Rotteram, som går før seg no.

Brit Aksnes

Brit Aksnes er skribent, programskapar, kulturarbeidar og fast filmmeldar i Dag og Tid.

Digital tilgang til DAG OG TID – heilt utan binding

Prøv ein månad for kr 49.
Deretter kr 199 per månad. Stopp når du vil.

Dokudrama

Regi: Henrik M. Dahlsbakken

Munch

Med: Alfred Ekker Strande, Mattis Herman Nyquist, Ola G. Furuseth, Anne Krigsvoll

Gjennom fire skodespelarar får Edvard Munch liv: den unge kunstnaren ein sommar i Vestfold (Strande), den halvunge kunstnaren i Berlin og hans bohemske gjeng av likesinna (Nyquist), ein vaksen, alkoholisert Munch på sjukehus i København (Furuseth) og til slutt som den gamle mannen på Ekely (Krigsvoll).

Livsfrisa

Han er effektiv, filmskaparen Henrik M. Dahlsbakken, både med produksjonar (dette er tredje filmen hans eg ser på kino på under eit halvt år) og med å koma i gang med filmen om Munch: Dei fire versjonane rullar over skjermen til brusande musikk, vekslande breiddeformat og svartkvitt/farge, som for enkelt å illustrera ulike epokar.

Når materialet er såpass uoriginalt, reddar Dahlsbakken seg ved å presentera det på ein original måte. Særleg delane frå Berlin fungerer godt, då filmen brått er sett til ei nyare tid og August Strindberg dukkar opp på mobilskjermen. Det anakronistiske krumspringet verkar forfriskande, særleg ved å ta den utsvevande omgangskretsen til Munch med på ein technoklubb som Berghain, dagens symbol på hard festing og dekadent livsførsel og samtidig ein stad for dei etablerte trendsetjarane.

Inspirert av

Kanskje Dahlsbakken kan ha hatt Woody Allens Midnight in Paris (2011) i tankane, der kjendisar som Gertrude Stein og Ernest Hemingway dukkar opp som spennande krydder i forteljinga. Gustav Vigeland kranglar med Sigbjørn Obstfelder, Dagny Juel flørtar med både Munch og mannen som kan henda tok livet av henne i Tbilisi i 1901, Stanislaw Przybyszewski.

Den frie diktinga kring denne festkvelden tek ikkje vekk det faktumet at denne imponerande gjengen faktisk var Munchs samtidige kompisar. Både August Strindberg og den eldste Munch-versjonen vert spelte av kvinner, eit grep som kanskje verkar meir motivert av Bob Dylan-filmen I’m Not There (2007) enn som noko filmskaparen har kome på sjølv. Det fungerer uansett godt og ikkje på langt nær så påteke og krampaktig som det kan høyrast ut.

Anne Krigsvoll tolkar den aldrande kunstnaren på overtydande vis der han harkar og hostar og sullar rundt i store støvlar. Krigsvoll liknar til og med på det siste sjølvportrettet Munch laga, rett nok godt hjelpt av både sminke, kostyme og lausnase – viss Nicole Kidman kunne det som Virginia Woolf, kvifor ikkje Anne Krigsvoll?

Munch light

Dei mange friske grepa er kan hende henta frå andre filmar, men det trekkjer ikkje dermed automatisk ned kvaliteten. Særleg dei grafiske verkemidla, som Munchs eigen måla himmel over han og venene som går over den nedlagde flyplassen Tempelhof, tek seg nydeleg ut. Hovudinntrykket er likevel at filmskaparen og dei dyktige medskaparane hans lagar ei trygg framstilling av Munch til sjuande og sist.

Filmen kjem ikkje med ny informasjon eller nye aspekt ved kunstnaren og mannen. Både starten og særleg slutten kjennest litt som eit tingingsverk frå Munchmuseet, eller ein TV-produksjon av typen dokudrama til undervisningsbruk, meir enn ein kinofilm. Sjåverdig og underhaldande er han uansett, og i den grad Munch er ein av dei største kulturelle eksportmerkevarene våre, vil ein fordøyeleg og fornøyeleg variant som denne kunna gå relativt lett inn mange utanlandske kino- eller strøymedører.

Munch er teken ut som opningsfilm på filmfestivalen i Rotteram, som går før seg no.

Brit Aksnes

Brit Aksnes er skribent, programskapar, kulturarbeidar og fast filmmeldar i Dag og Tid.

Emneknaggar

Fleire artiklar

Kjønnsfilosof Judith Butler

Kjønnsfilosof Judith Butler

Foto: Elliott Verdier / The New York Times / NTB

EssaySamfunn

Feltnotat frå kulturkrigane

Kjønnsdebatten har innteke hovudscena i internasjonal politikk. På veg for å intervjue verdas mest innflytelsesrike kjønnsfilosof, Judith Butler, forsøker eg å orientere meg i ein raskt ekspanderande konflikt. 

Ida Lødemel Tvedt
Kjønnsfilosof Judith Butler

Kjønnsfilosof Judith Butler

Foto: Elliott Verdier / The New York Times / NTB

EssaySamfunn

Feltnotat frå kulturkrigane

Kjønnsdebatten har innteke hovudscena i internasjonal politikk. På veg for å intervjue verdas mest innflytelsesrike kjønnsfilosof, Judith Butler, forsøker eg å orientere meg i ein raskt ekspanderande konflikt. 

Ida Lødemel Tvedt
Forsvarsminister Bjørn Arild Gram er på turné for å fortelje om langtidsmeldinga for Forsvaret. Her besøkjer han ubåten «KMN Utvær» i Bergen 10. april.

Forsvarsminister Bjørn Arild Gram er på turné for å fortelje om langtidsmeldinga for Forsvaret. Her besøkjer han ubåten «KMN Utvær» i Bergen 10. april.

Foto: Paul S. Amundsen / NTB

ForsvarSamfunn
Per Anders Todal

Vil ruste opp ei lekk skute

Regjeringa lovar eit historisk forsvarsløft. I dag slit Forsvaret med å halde på mannskapet som alt er der.

Khamzy Gunaratnam (Ap)

Khamzy Gunaratnam (Ap)

Foto: Vidar Ruud / NTB

HelseSamfunn
PernilleGrøndal

Avfeiar abortkritikk frå KrF

– Det kvinner treng, er rettleiing og oppfølging, ikkje å møte i nemnd, seier Kamzy Gunaratnam (Ap).

FNs generalsekretær Dag Hammarskjöld fotografert saman med Kongos statsminister Patrice Lumumba.

FNs generalsekretær Dag Hammarskjöld fotografert saman med Kongos statsminister Patrice Lumumba.

Foto: Scanpix / NTB

KommentarSamfunn
Bernt Hagtvet

Den handleføre mystikaren

Dag Hammarskjöld var den andre generalsekretæren i FN, frå 1953 til sin død, etterfølgjaren til Trygve Lie. Filmen som går om livet hans no, der Mikael Persbrandt spelar Hammarskjöld, vekkjer han til live på ein både kjenslevar og realistisk måte.

Songlerka hekkar på bakken, langt frå skog. Biletet syner godt den vesle fjørtoppen som vert reist opp dersom fuglen opplever fare eller er opphissa.

Songlerka hekkar på bakken, langt frå skog. Biletet syner godt den vesle fjørtoppen som vert reist opp dersom fuglen opplever fare eller er opphissa.

Foto: Sveinung Lindaas

DyrFeature

I dirrande lerkeposisjon

Er det sant at songlerka «jublar høgt i sky»?

Naïd Mubalegh
Songlerka hekkar på bakken, langt frå skog. Biletet syner godt den vesle fjørtoppen som vert reist opp dersom fuglen opplever fare eller er opphissa.

Songlerka hekkar på bakken, langt frå skog. Biletet syner godt den vesle fjørtoppen som vert reist opp dersom fuglen opplever fare eller er opphissa.

Foto: Sveinung Lindaas

DyrFeature

I dirrande lerkeposisjon

Er det sant at songlerka «jublar høgt i sky»?

Naïd Mubalegh

les DAG OG TID.
Vil du òg prøve?

Her kan du prøve vekeavisa DAG OG TID gratis i tre veker.
Prøveperioden stoppar av seg sjølv.

Komplett

Papiravisa
Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis

Digital

Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis

Komplett

Papiravisa
Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis

Digital

Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis