JavaScript is disabled in your web browser or browser is too old to support JavaScript. Today almost all web pages contain JavaScript, a scripting programming language that runs on visitor's web browser. It makes web pages functional for specific purposes and if disabled for some reason, the content or the functionality of the web page can be limited or unavailable.

Takk for at du vil dele artikkelen

Den du deler artikkelen med, kan lese og eventuelt lytte til heile artikkelen.
Det gjer vi for at fleire skal oppdage DAG OG TID.

Namnet ditt vert synleg for alle du deler artikkelen med.

BokMeldingar

Replikkmakaren

Heidi Linde er ein skarp observatør og ein nøktern forteljar. Knappenålspresisjonen skaper eit lokkande syskrin av ein roman.

Kvar veke les vi inn utvalde artiklar, som abonnentane våre kan lytte til.
Lytt til artikkelen
Heidi Linde debuterte med ei barnebok i 1998 og har skrive ei rekkje bøker for born og vaksne.

Heidi Linde debuterte med ei barnebok i 1998 og har skrive ei rekkje bøker for born og vaksne.

Foto: Carl Christian Raabe

Heidi Linde debuterte med ei barnebok i 1998 og har skrive ei rekkje bøker for born og vaksne.

Heidi Linde debuterte med ei barnebok i 1998 og har skrive ei rekkje bøker for born og vaksne.

Foto: Carl Christian Raabe

3535
20230630
3535
20230630

Roman

Heidi Linde:

Strak arm

Gyldendal

Dei er tre søsken. Pertentlege Dyveke, rufsete Benedikte og ospelauvet Steffen. Dei er ikkje interesserte i kvarandre og har ikkje kontakt til dagleg. Men når faren ligg for døden, blir dei nøydde til å samlast. Det går sånn cirka bra.

Forfattarens signatur

Når eg opnar boka, veit eg ikkje kvar eg skal. Tre menneske som tilsynelatande er lausrivne frå kvarandre kjem til orde, i kvar sine kapittel. Dyveke er lærar og avdelingsleiar på mellomtrinnet og har ein godsleg, stabil ektemann. Benedikte er produksjonsassistent i svenske Twist TV og ligg med sjefen. Steffen er sparka frå eit transportfirma, og dama har gått frå han.

Trådane blir snart samla, og vi skjøner at desse er søsken. Resten av romanen blir fortald på same viset, ved at dei tre kjem til orde etter tur. Forteljinga er halden i tredjeperson, her er ikkje noko «eg», likevel står vi tett på personane, gjennom forfattarens allvitande posisjon.

I tillegg er forfattaren altskjønande. Ho skildrar korleis det kan vere å sitte på eit fly med ein unge sparkande i setet bak, og korleis ein mann på same flight skumpar borti armen hennar sjølv om ho har overlate armlenet til han, og ho skildrar to venninner som møtest, slik: «Hun åpna armene mot June som straks lot seg omfavne mens de begge to utstøtte en langtrukken, identisk lyd; en slags blanding av kattejamring og sukk.» Ho skildrar kor floskelaktig folk kan skrive i SMS-ar frå feriane sine: «Tid for lunsj: Mye god mat i godt drikke.» Slik teiknar ho samstundes opp miljøa rundt personane– og eit miljø som er rundt oss alle. Kvardagsobservasjonar, og treffande formuleringar av dei, haglar i denne boka.

Lesefryd

Etter som historia viklar seg ut, og søskena møtest over ein far som døyr eller ikkje døyr, litt alt ettersom, blir dei tvinga over i kvarandres selskap. Det er ein fryd å lese. Når dei kjem til orde «inni hovudet sitt», framstår dei som sårbare, komplekse, nyanserte. Når dei snakkar saman, i ei forrykande kynisk replikkføring, er dei heilt andre personar.

Det kan kome av at dei inntar eit rollemønster dei hadde frå barndommen, eller berre det som gjeld oss alle: Vi har éin måte å snakke og ta plass på; ei heilt anna og meir rotete sak er kven vi er inst inne. Det er dette Heidi Linde brukar sine 276 sider på; utforskinga av dette (mis)forholdet. Det er glimrande gjort.

Steffen var «det redde barnet», som òg i vaksen alder er usjølvstendig og eit vandrande mobbeoffer. Om han så trakkar feil ved bagasjehentinga på ein flyplass og får kjeft, fordi han av mangel på erfaring ikkje veit at han skal stå utanfor streken, eller om folk ler av han i selskapsleikar på ein fest, eller at eksdama June alltid hadde noko å utsetje på han – han får det liksom ikkje til. Men det viser seg at han kan reise seg. Dyveke er den plettfrie, som likevel har skavankar nok. Den tøffe og usentimentale Benedikte viser seg å ha djupare og meir sårbare sider.

Dynamikken i samtalen mellom desse tre er formidabel. Replikkunstnaren Heidi Linde har skrive ein både lettlesen og intens roman om dei tre søskena. Sidene fyk av garde, samstundes som det er detaljar å dvele ved på kvar side, eller nærmast i kvar setning. Ein merksam lesar får med seg alle kvalitetane.

Ingvild Bræin

Ingvild Bræiner forfattar, nordist og fast bokmeldar i Dag og Tid.

Digital tilgang til DAG OG TID – heilt utan binding

Prøv ein månad for kr 49.
Deretter kr 199 per månad. Stopp når du vil.

Roman

Heidi Linde:

Strak arm

Gyldendal

Dei er tre søsken. Pertentlege Dyveke, rufsete Benedikte og ospelauvet Steffen. Dei er ikkje interesserte i kvarandre og har ikkje kontakt til dagleg. Men når faren ligg for døden, blir dei nøydde til å samlast. Det går sånn cirka bra.

Forfattarens signatur

Når eg opnar boka, veit eg ikkje kvar eg skal. Tre menneske som tilsynelatande er lausrivne frå kvarandre kjem til orde, i kvar sine kapittel. Dyveke er lærar og avdelingsleiar på mellomtrinnet og har ein godsleg, stabil ektemann. Benedikte er produksjonsassistent i svenske Twist TV og ligg med sjefen. Steffen er sparka frå eit transportfirma, og dama har gått frå han.

Trådane blir snart samla, og vi skjøner at desse er søsken. Resten av romanen blir fortald på same viset, ved at dei tre kjem til orde etter tur. Forteljinga er halden i tredjeperson, her er ikkje noko «eg», likevel står vi tett på personane, gjennom forfattarens allvitande posisjon.

I tillegg er forfattaren altskjønande. Ho skildrar korleis det kan vere å sitte på eit fly med ein unge sparkande i setet bak, og korleis ein mann på same flight skumpar borti armen hennar sjølv om ho har overlate armlenet til han, og ho skildrar to venninner som møtest, slik: «Hun åpna armene mot June som straks lot seg omfavne mens de begge to utstøtte en langtrukken, identisk lyd; en slags blanding av kattejamring og sukk.» Ho skildrar kor floskelaktig folk kan skrive i SMS-ar frå feriane sine: «Tid for lunsj: Mye god mat i godt drikke.» Slik teiknar ho samstundes opp miljøa rundt personane– og eit miljø som er rundt oss alle. Kvardagsobservasjonar, og treffande formuleringar av dei, haglar i denne boka.

Lesefryd

Etter som historia viklar seg ut, og søskena møtest over ein far som døyr eller ikkje døyr, litt alt ettersom, blir dei tvinga over i kvarandres selskap. Det er ein fryd å lese. Når dei kjem til orde «inni hovudet sitt», framstår dei som sårbare, komplekse, nyanserte. Når dei snakkar saman, i ei forrykande kynisk replikkføring, er dei heilt andre personar.

Det kan kome av at dei inntar eit rollemønster dei hadde frå barndommen, eller berre det som gjeld oss alle: Vi har éin måte å snakke og ta plass på; ei heilt anna og meir rotete sak er kven vi er inst inne. Det er dette Heidi Linde brukar sine 276 sider på; utforskinga av dette (mis)forholdet. Det er glimrande gjort.

Steffen var «det redde barnet», som òg i vaksen alder er usjølvstendig og eit vandrande mobbeoffer. Om han så trakkar feil ved bagasjehentinga på ein flyplass og får kjeft, fordi han av mangel på erfaring ikkje veit at han skal stå utanfor streken, eller om folk ler av han i selskapsleikar på ein fest, eller at eksdama June alltid hadde noko å utsetje på han – han får det liksom ikkje til. Men det viser seg at han kan reise seg. Dyveke er den plettfrie, som likevel har skavankar nok. Den tøffe og usentimentale Benedikte viser seg å ha djupare og meir sårbare sider.

Dynamikken i samtalen mellom desse tre er formidabel. Replikkunstnaren Heidi Linde har skrive ein både lettlesen og intens roman om dei tre søskena. Sidene fyk av garde, samstundes som det er detaljar å dvele ved på kvar side, eller nærmast i kvar setning. Ein merksam lesar får med seg alle kvalitetane.

Ingvild Bræin

Ingvild Bræiner forfattar, nordist og fast bokmeldar i Dag og Tid.

Heidi Linde har skrive ein både lettlesen og intens roman om dei tre søskena.

Fleire artiklar

Paul Giamatti i rolla som Paul Hunham og Dominic Sessa som Angus Tully i den nyaste filmen til Alexander Payne.

Paul Giamatti i rolla som Paul Hunham og Dominic Sessa som Angus Tully i den nyaste filmen til Alexander Payne.

Foto: Seacia Pavao / Focus Features LLC

FilmMeldingar

Armert film

JEREVAN: Filmfestivalen i den armenske hovudstaden Jerevan er like kontrastfull som byen.

Håkon Tveit
Paul Giamatti i rolla som Paul Hunham og Dominic Sessa som Angus Tully i den nyaste filmen til Alexander Payne.

Paul Giamatti i rolla som Paul Hunham og Dominic Sessa som Angus Tully i den nyaste filmen til Alexander Payne.

Foto: Seacia Pavao / Focus Features LLC

FilmMeldingar

Armert film

JEREVAN: Filmfestivalen i den armenske hovudstaden Jerevan er like kontrastfull som byen.

Håkon Tveit
Slik er byen Roma teikna i Nürnberg-krønika.

Slik er byen Roma teikna i Nürnberg-krønika.

Foto: Terje Tøgard / Orfeus

BokMeldingar
Gjert Vestrheim

Ein milepåle i europeisk bokhistorie

Hartmann Schedels verdshistorie, som vart trykt i Nürnberg i 1493, er mor til alle salongbordbøker.

Jubileumsfeiring for Kristenretten på Moster i år.

Jubileumsfeiring for Kristenretten på Moster i år.

Foto: Silje Katrine Robinson / NTB

Ordskifte
Eivor Andersen Oftestad

Fordommar på leseglasa

Det finst sjølvsagt nestekjærleik både i andre kulturar enn den kristne og hos folk som «ikkje trur» at mennesket er skapt i Guds bilete.

Gunnar Stubseid.

Gunnar Stubseid.

Foto: Stubseid.no

MinneordSamfunn
Hallvard T. Bjørgum

Gunnar Stubseid

(1948­–2024)

I den fyrste talen Keir Starmer heldt framfor Downing Street nr. 10, var han visjonær og energisk som få.

I den fyrste talen Keir Starmer heldt framfor Downing Street nr. 10, var han visjonær og energisk som få.

Foto: Toby Melville / Reuters / NTB

Samfunn

Røyster tel, valsystemet avgjer

Ikkje mange fleire britar røysta Labour i Storbritannia i år enn i 2019. Men røystene fordelte seg annleis. Det gav eit maktskifte.

Bernt Hagtvet
I den fyrste talen Keir Starmer heldt framfor Downing Street nr. 10, var han visjonær og energisk som få.

I den fyrste talen Keir Starmer heldt framfor Downing Street nr. 10, var han visjonær og energisk som få.

Foto: Toby Melville / Reuters / NTB

Samfunn

Røyster tel, valsystemet avgjer

Ikkje mange fleire britar røysta Labour i Storbritannia i år enn i 2019. Men røystene fordelte seg annleis. Det gav eit maktskifte.

Bernt Hagtvet

les DAG OG TID.
Vil du òg prøve?

Her kan du prøve vekeavisa DAG OG TID gratis i tre veker.
Prøveperioden stoppar av seg sjølv.

Komplett

Papiravisa
Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis

Digital

Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis

Komplett

Papiravisa
Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis

Digital

Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis