Teknologi
Eit matematisk handverk
Ulltråden er eindimensjonal. Med den og knuteteori kan me laga objekt i høgare dimensjonar, skriv Per Thorvaldsen.
Etter å ha spøta ei lue sjølv innser eg no den høge verdien av slikt arbeid.
Foto: Per Thorvaldsen
Fredag kveld. Eg ser bort på bordet. Ingen ølboksar. Det flyt heller ikkje roande i blodet. Kvifor kjenner eg slik ei indre ro? Kan det vera Mozart som strøymer ut av høgtalarane?
Nei, eg har noko nytt i nevane – spøt. Med rundpinnar har livet mitt tatt ei ny vending. Korleis hamna eg her?
Det står kvinner bak. Eller for å vera meir konkret – Else. Ho vankar på ungdomsklubben for oss godt vaksne, nemleg Sogn frivilligsentral. Ho har nettopp lært seg å spøta for å gjera ferdig ei jakke mor hennar byrja på for mange år sidan.
– Du må læra deg å spøta. Det er kjekt. Me har spøteklubb kvar tysdag.
Det er med ein viss otte eg møter opp. Fem kvinnfolk rundt eit bord i livleg prat. Eg tenkjer i mitt stille sinn at om det ikkje vert nokon suksess med spøtinga, så vert det i alle fall ein sosialantropologisk studie. Det er ikkje kvar dag ein mann får koma inn i dei indre gemakka til kvinner. Eg kan alt fortelja deg historier som ville få øyra til å losna frå hovudet, men dei får me ta ein annan gong.
Til mi overrasking går det lett. Eg lærer å leggja opp, spøta rett og vrang og spøta etter mønster. Damene skryter av meg og seier at eg spøtar jamt og fint. Problemet er når eg mistar masker, då må eg spørja om hjelp. Eg ser ikkje sjølv korleis tråden har gått. Heldigvis er det hyggjelege kvinner overalt som er særs viljuge til å hjelpa. Plutseleg går det opp for meg at det er eit matematisk problem me løyser i lag.
Digital tilgang – heilt utan binding
Prøv ein månad for kr 49.
Deretter kr 199 per månad. Stopp når du vil.
