«Tida går fort, og om ikkje lenge er det vår att. Synnøve kan dukke opp kva dag som helst og lure på korleis det går med desse tulipanlaukane.»

I juni kjem Synnøve og gjev ho ein berepose.

– Kva er dette, spør Olga og håpar at det ikkje er det ho trur.

– Du får ta ein kikk.

Olga kikkar.

– Tulipanlaukar?

Synnøve har nærmast gjort det til ein tradisjon å komme og prakke på Olga noko til hagen i mai eller juni. Sjølv om ho aldri viser stor begeistring, held Synnøve berre fram.