I fotefara til Gustav Vigeland

Det var tilfeldig at eg stoppa i Vigeland. Eg var på turné i Agder i regi av Den kulturelle skulesekken. No skulle eg undervise på barneskulen Nyplass og hadde nokre timar til overs. Eg bestemte meg derfor for å stå opp tidleg for å vitje denne tettstaden som kunstnarbrørne Gustav og Emanuel Vigeland har namnet sitt frå. 

Familien budde eigentleg i Mandal, men etter at faren tok til å drikke, budde gutane i lange periodar hos morfaren i Vigeland. Den gongen heitte brørne Thorsen. Denne staden gjorde slikt inntrykk at begge endra namn til Vigeland.

Sjøorm ved Sparkjøp

Då eg parkerte ved sida av Sparkjøp på Vigeland ein tidleg, iskald tysdagsmorgon, undra eg meg først over korleis eg skulle få til å bruke tre timar på denne vesle plassen. Men eg kom knapt ut av bilen før nyfikna var kveikt. 

Rett ved meg bukta ein lang sjøorm seg over plenen. Eg gjekk nærare, såg at han var laga i tre, og var vel utskoren. Medan eg grunda på kven som hadde forma denne fantasifiguren, fekk eg auge på ei byste av ein gammal mann. Nasen var uvanleg stor, han var elles tynn i andletet, med ei fin og høg panne. 

På etiketten stod det at dette var eit portrett av bygdekunstnaren Tarald Louen, signert sjølvaste Gustav Vigeland (1869–1943). Kvifor hadde den kjende kunstnaren foreviga nettopp denne mannen, og kvifor hadde tettstaden Vigeland gjeve denne skulpturen ei slik sentral plassering? For eg såg at eg stod ved inngangen til kulturhuset.

Er du abonnent? Logg på for å lese vidare

Digital tilgang – heilt utan binding

Prøv ein månad for kr 49.
Deretter kr 199 per månad. Stopp når du vil.

E-postadressa di

Eg godtek vilkåra

Eller kjøp eit anna abonnement

Er du abonnent? Logg på for å lese vidare