Då eg runda hushjørnet førre søndag kveld, vart eg var ein lyd som gjorde at eg stoppa opp og lytta. Jau, det var det eg trudde: lyden av ein kornett.
Etter tonane å dømme hadde han ikkje så mange år på baken, denne korpsmusikanten som øvde på repertoaret til 17. mai. Dei første taktene av «Ja, vi elsker» gjekk greitt, om enn litt haltande rytmisk. Det var då taktene med tredjestemme slo inn, at han eller ho vart usikker. Like fullt heldt øvinga fram, frå byrjing til problemparti, gong etter gong. Eg vart varm om hjartet.
Som attpåklatt med to eldre søsken som spelte i skulekorpset, og med ein far som var dirigent, hadde eg ikkje noko val. Eg vart så godt som fødd inn i korpsrørsla. Ikkje det at eg hadde noko imot det. Før eg var komen i skulealder, ville eg så gjerne lære å spele at eg kravla under ei seng og henta fram ein trompet som låg i eit grønt etui. Det skulle vise seg å bli vanskeleg. Det var for tungt å få lyd.
Som sjuåringar var vi to veninner som klarte å snike oss rekordtidleg inn i skulekorpset ved å bli sjølvoppnemnde drilljenter. Begge ønskte vi oss drillstav til jul, og mødrene våre sydde kvite uniformer. Då vi marsjerte framfor korpset 17. mai, kom det eit par regnbyer. Dei raude sløyfene vi hadde i håret, farga av slik at uniformsskuldrene vart rosa. Vi vart litt betutta, men vi var først og fremst stolte over å ha gått i 17. mai-toget saman med korpset for første gong.
Då eg kom heim att frå ein storbandkonsert sist søndag, høyrde eg kornetten att. Øvinga var i gang, men no var det muntrare tonar som stod på notestativet, nemleg ein kjend samba.
Eg har gått frå trompet til tuba, men marsjering har eg slutta med. No håper eg at unge korpsmusikantar som forventningsfullt går mot sin første 17. mai i uniform, ikkje misser motet av slitne lepper, gnagsår eller regnbyer. Hurra for dei!
Digital tilgang – heilt utan binding
Prøv ein månad for kr 49.
Deretter kr 199 per månad. Stopp når du vil.
