Samfunn
Det er ei skam
Det er ei skam korleis sårbare vitne og offer i Høiby-saka har blitt behandla. Vi har sett eit uverdig og absurd teater utspele seg. Det bør føre til endring av rettspraksisen, lova bør endrast.
Fotografar og journalistar i medias res under rettssaka mot Marius Borg Høiby i sal 250 i Oslo tingrett i vinter.
Foto: Ole Berg-Rusten / NTB
I Noreg er det ein regel at bevis skal leggjast fram munnleg før ein person vert kjend skuldig eller uskuldig. Ein gong for lenge sidan, før skrivemaskiner var noko alle eigde, og før folk visste kva ein telefon var, bestemte nokon at dei som dømmer i retten, ikkje skal trenge å lese dokument.
Alt som kan prove skuld eller uskuld, skal framførast live i rettssalen. Tanken er at ei open, munnleg og direkte framføring hindrar samansverjingar og hemmeleghald.
Alle som har kika inn på «live-dekninga» av straffesaka mot 29-åringen Marius Borg Høiby, forstår at det er ei ekstrem belasting å vere vitne, offer eller tiltalt i denne saka.
Det er ei skam, dette, og det trong ikkje vere slik. Mediedekninga er ein funksjon av måten sakshandsaminga i norsk rett er lagd opp på. Rotårsaka er ikkje å finne i redaksjonane. Ho finst i dynamikken som blir skapt av ein ureformert og avleggs rettstradisjon, mangel på innsyn og sjølvsagt villfaren journalistisk dekning, feil og tabbar.
Påstand: Hadde vitna kunna velje, så hadde dei valt det vekk. Altså ikkje rettferda, men følgjene av at rettferda skal «bli oppfylt» på denne måten som blottlegg dei fullstendig.
Las opp 800 sider
Digital tilgang – heilt utan binding
Prøv ein månad for kr 49.
Deretter kr 199 per månad. Stopp når du vil.
