JavaScript is disabled in your web browser or browser is too old to support JavaScript. Today almost all web pages contain JavaScript, a scripting programming language that runs on visitor's web browser. It makes web pages functional for specific purposes and if disabled for some reason, the content or the functionality of the web page can be limited or unavailable.

Takk for at du vil dele artikkelen

Den du deler artikkelen med, kan lese og eventuelt lytte til heile artikkelen.
Det gjer vi for at fleire skal oppdage DAG OG TID.

Namnet ditt vert synleg for alle du deler artikkelen med.

Utsyn frå InderøyMemoarar

Prokrastinering

Kvar veke les vi inn utvalde artiklar, som abonnentane våre kan lytte til.
Lytt til artikkelen
Per Egil Hegge, fødd i 1940, gjekk på Sakshaug skule. Klassebiletet over er frå skulen i nabobygda Røra kring 1950. Røra vart del av Inderøy kommune i 1962.

Per Egil Hegge, fødd i 1940, gjekk på Sakshaug skule. Klassebiletet over er frå skulen i nabobygda Røra kring 1950. Røra vart del av Inderøy kommune i 1962.

Foto: Invald Groven / Levanger Fotomuseum

Per Egil Hegge, fødd i 1940, gjekk på Sakshaug skule. Klassebiletet over er frå skulen i nabobygda Røra kring 1950. Røra vart del av Inderøy kommune i 1962.

Per Egil Hegge, fødd i 1940, gjekk på Sakshaug skule. Klassebiletet over er frå skulen i nabobygda Røra kring 1950. Røra vart del av Inderøy kommune i 1962.

Foto: Invald Groven / Levanger Fotomuseum

3462
20220617
3462
20220617

Når det er skoleferie og andre trivelege ordningar, er det underleg kor lang tid det er råd å drøya tida før ein kjem i gang med noko ein må gjere – som å skrive noko. Det hjelper lite at det skulle sitja i dei fingrane som har både øvinga og framfor alt så mange år med rutine at det burde gå heilt av seg sjølv.

Det finst mange ord for dette, fine er dei òg: Det finaste er prokrastinering, eit vakkert uttrykk for sommel. Verst er det nok når ferietida går mot slutten og fleire utsetjingar ikkje lenger har noko for seg. Det nest finaste ordet er skrivesperre; da er det tverrstopp. Heilt enkelt kjem det ikkje noko, ikkje ein døyt ned på papiret, i alle høve ikkje noko som gir meining. Det er ikkje så lett å sjå, men døyt er eit fransk ord, avleidd av doigt, som tyder finger, og finare kan det ikkje verta, i alle fall ikkje på nynorsk.

Eg har gjennom åra tenkt mykje på dei lærarane som sat med stablar av stilbøker framføre seg på eit skrivebord og kvidde seg før dei gjekk laus på desse, ja, stablane. Det kan ikkje ha vore spesielt festleg å gå laus på materien, ja, materie må vera det rette ordet før dei kom i gang – når dei da til slutt vann over den oppmagasinerte vegringa og gjorde nettopp det: kom i gang. Stor prosa var ikkje det dei vart utsette for.

Kanskje har vi – eller rettare sagt skoleelevane – fått eit heilt anna syn på vanskane med all prokrastineringa dei to siste åra, då elevane har måtte tole ein ny variant av skolelivet. Dei tronge, tunge tidene som har sett eit markant preg på starten av dette ti­året, hadde vi ikkje sett føre oss, med framandord som korona og mykje anna fint som elevane kunne klart seg utan. For mange var det eit sakn, ikkje å få gå på skolen. Og dagane vart ikkje betre, slik dei arta seg. Dei skoletrøytte møtte ein heilt ny kvardag, ein dei ikkje kjende, og hausta ny kunnskap.

«Visste du at han tok livet sitt fordi lesetimane vart for tunge for han», spurde ei klassevenninne da eg møtte henne mange år etter at vi var ferdige med folkeskolen, og kom inn på ein medelev. Eg ante ingenting om tragedien, men eg visste at lesing var noko guten sleit med. Han må ha vore tungt ordblind, som dei sa, og eg visste at den pedagogiske hjelpa nok ikkje dugde på den vesle grendeskulen på Inderøy på den tida.

Mor var lærar og skjøna dei som var dyslektiske, som det heiter på fagspråket, og heim til oss kom det i mørke haustkveldar elevar som mor ga spesialundervisning. Dette skulle det ikkje snakkast om, men dei lærte nok å lesa.

Den eine var så ordblind at han som vaksen (forretnings)mann ikkje er i stand til å skriva namnet sitt. Men forretningane hans går svært bra, og han greier seg fint.

Mor vart mobba av dei andre lærarane: «Kvifor øyder du tid på han? Han er jo så dum at han ikkje eingong ’kain å lesa’» som det heiter på lytefri inntrøndersk. Dessutan skulle han ta over garden heime.

Det er berre å ty til bibelordet som seier at det er mange rom i min fars hus. Sjølv lærte eg å lesa som fireåring, og eg hadde det lettare enn lett på skolen og hadde all grunn til å gle meg til skolestart, når han kom.

Og skolestarten kom etter programmet, og eg gledde meg alltid til han, utan å tenkja over eller vita noko som helst om kor heldig eg var, jamvel om skoleferien gjerne kunne ha vore berre litt lengre. Det kan vera fint i Inntrøndelag i august.

Per Egil Hegge

Digital tilgang til DAG OG TID – heilt utan binding

Prøv ein månad for kr 49.
Deretter kr 199 per månad. Stopp når du vil.

Når det er skoleferie og andre trivelege ordningar, er det underleg kor lang tid det er råd å drøya tida før ein kjem i gang med noko ein må gjere – som å skrive noko. Det hjelper lite at det skulle sitja i dei fingrane som har både øvinga og framfor alt så mange år med rutine at det burde gå heilt av seg sjølv.

Det finst mange ord for dette, fine er dei òg: Det finaste er prokrastinering, eit vakkert uttrykk for sommel. Verst er det nok når ferietida går mot slutten og fleire utsetjingar ikkje lenger har noko for seg. Det nest finaste ordet er skrivesperre; da er det tverrstopp. Heilt enkelt kjem det ikkje noko, ikkje ein døyt ned på papiret, i alle høve ikkje noko som gir meining. Det er ikkje så lett å sjå, men døyt er eit fransk ord, avleidd av doigt, som tyder finger, og finare kan det ikkje verta, i alle fall ikkje på nynorsk.

Eg har gjennom åra tenkt mykje på dei lærarane som sat med stablar av stilbøker framføre seg på eit skrivebord og kvidde seg før dei gjekk laus på desse, ja, stablane. Det kan ikkje ha vore spesielt festleg å gå laus på materien, ja, materie må vera det rette ordet før dei kom i gang – når dei da til slutt vann over den oppmagasinerte vegringa og gjorde nettopp det: kom i gang. Stor prosa var ikkje det dei vart utsette for.

Kanskje har vi – eller rettare sagt skoleelevane – fått eit heilt anna syn på vanskane med all prokrastineringa dei to siste åra, då elevane har måtte tole ein ny variant av skolelivet. Dei tronge, tunge tidene som har sett eit markant preg på starten av dette ti­året, hadde vi ikkje sett føre oss, med framandord som korona og mykje anna fint som elevane kunne klart seg utan. For mange var det eit sakn, ikkje å få gå på skolen. Og dagane vart ikkje betre, slik dei arta seg. Dei skoletrøytte møtte ein heilt ny kvardag, ein dei ikkje kjende, og hausta ny kunnskap.

«Visste du at han tok livet sitt fordi lesetimane vart for tunge for han», spurde ei klassevenninne da eg møtte henne mange år etter at vi var ferdige med folkeskolen, og kom inn på ein medelev. Eg ante ingenting om tragedien, men eg visste at lesing var noko guten sleit med. Han må ha vore tungt ordblind, som dei sa, og eg visste at den pedagogiske hjelpa nok ikkje dugde på den vesle grendeskulen på Inderøy på den tida.

Mor var lærar og skjøna dei som var dyslektiske, som det heiter på fagspråket, og heim til oss kom det i mørke haustkveldar elevar som mor ga spesialundervisning. Dette skulle det ikkje snakkast om, men dei lærte nok å lesa.

Den eine var så ordblind at han som vaksen (forretnings)mann ikkje er i stand til å skriva namnet sitt. Men forretningane hans går svært bra, og han greier seg fint.

Mor vart mobba av dei andre lærarane: «Kvifor øyder du tid på han? Han er jo så dum at han ikkje eingong ’kain å lesa’» som det heiter på lytefri inntrøndersk. Dessutan skulle han ta over garden heime.

Det er berre å ty til bibelordet som seier at det er mange rom i min fars hus. Sjølv lærte eg å lesa som fireåring, og eg hadde det lettare enn lett på skolen og hadde all grunn til å gle meg til skolestart, når han kom.

Og skolestarten kom etter programmet, og eg gledde meg alltid til han, utan å tenkja over eller vita noko som helst om kor heldig eg var, jamvel om skoleferien gjerne kunne ha vore berre litt lengre. Det kan vera fint i Inntrøndelag i august.

Per Egil Hegge

Den eine var så ordblind at han som vaksen (forretnings)mann ikkje er i stand til å skriva namnet sitt.

Emneknaggar

Fleire artiklar

Brystkreft er den vanlegaste kreftforma blant norske kvinner. Biletet er frå Rosa sløyfe-aksjonen mot brystkreft, arrangert av Den norske Kreftforeningen.

Brystkreft er den vanlegaste kreftforma blant norske kvinner. Biletet er frå Rosa sløyfe-aksjonen mot brystkreft, arrangert av Den norske Kreftforeningen.

Foto: Stian Lysberg Solum / NTB

HelseSamfunn

Kven bør få tilbod om mammografi?

Norske kvinner får eit heilt anna råd enn svenske
og amerikanske.

Christiane Jordheim Larsen
Brystkreft er den vanlegaste kreftforma blant norske kvinner. Biletet er frå Rosa sløyfe-aksjonen mot brystkreft, arrangert av Den norske Kreftforeningen.

Brystkreft er den vanlegaste kreftforma blant norske kvinner. Biletet er frå Rosa sløyfe-aksjonen mot brystkreft, arrangert av Den norske Kreftforeningen.

Foto: Stian Lysberg Solum / NTB

HelseSamfunn

Kven bør få tilbod om mammografi?

Norske kvinner får eit heilt anna råd enn svenske
og amerikanske.

Christiane Jordheim Larsen

Teikning: May Linn Clement

Ordskifte
Halvor Tjønn

Å forveksla aggressor med forsvarar

«Etter at Putin kom til makta hausten 1999, har Russland ført ei heil rad med krigar.»

Den nyfødde kalven.

Den nyfødde kalven.

Foto: Hilde Lussand Selheim

Samfunn
Svein Gjerdåker

Ei ny Ameline er fødd

Vårsøg – også kalla Tripso sidan ho var så skvetten som ung, spissa øyro for ingenting og trippa med beina inn og ut av fjøset – fekk ein ny kalv natt til 13. mai.

Emma (Fanny L. Bornedal) arbeider som nattevakt ved rettsmedisinsk institutt, der foreldra i si tid vart utsette for drapsforsøk.

Emma (Fanny L. Bornedal) arbeider som nattevakt ved rettsmedisinsk institutt, der foreldra i si tid vart utsette for drapsforsøk.

Foto: Another World Entertainment

FilmMeldingar
Brit Aksnes

Skrekkeleg skuffande

Likte du Nattevakten, kjem du ikkje til å elska Nattevakten: Demoner går i arv, dersom det var det du håpte på.

Høgpatogen fugleinfluensa spreier seg stadig og har no råka mjølkekyr i USA.

Høgpatogen fugleinfluensa spreier seg stadig og har no råka mjølkekyr i USA.

Foto: Rodrigo Abd / AP / NTB

DyrFeature

Influensa-alarm

I mars i år blei det slått full smittealarm i USA. Fugleinfluensa er no funne i meir enn 40 mjølkekubesetningar frå ti ulike delstatar.

Arve Nilsen
Høgpatogen fugleinfluensa spreier seg stadig og har no råka mjølkekyr i USA.

Høgpatogen fugleinfluensa spreier seg stadig og har no råka mjølkekyr i USA.

Foto: Rodrigo Abd / AP / NTB

DyrFeature

Influensa-alarm

I mars i år blei det slått full smittealarm i USA. Fugleinfluensa er no funne i meir enn 40 mjølkekubesetningar frå ti ulike delstatar.

Arve Nilsen

les DAG OG TID.
Vil du òg prøve?

Her kan du prøve vekeavisa DAG OG TID gratis i tre veker.
Prøveperioden stoppar av seg sjølv.

Komplett

Papiravisa
Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis

Digital

Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis

Komplett

Papiravisa
Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis

Digital

Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis