JavaScript is disabled in your web browser or browser is too old to support JavaScript. Today almost all web pages contain JavaScript, a scripting programming language that runs on visitor's web browser. It makes web pages functional for specific purposes and if disabled for some reason, the content or the functionality of the web page can be limited or unavailable.

Takk for at du vil dele artikkelen

Den du deler artikkelen med, kan lese og eventuelt lytte til heile artikkelen.
Det gjer vi for at fleire skal oppdage DAG OG TID.

Namnet ditt vert synleg for alle du deler artikkelen med.

Memoarar

Solklovnen og gullklovnen Oleg Popov

Kvar veke les vi inn utvalde artiklar, som abonnentane våre kan lytte til.
Lytt til artikkelen
Blablabla

Blablabla

Blablabla

Blablabla

3939
20161104
3939
20161104

Måndag kveld var det minnehøgtid i Rostov i Sør-Russland over ein mann som ikkje hadde andre band til byen enn at 86-åringen var der på turné da hjarta stansa.

Få russarar vart dyrka som Oleg Popov, og han kjem til å vera det lenge etter at han denne månaden vert gravlagd i Tyskland.

«Ei legende vender heim», stod det på plakatane i Rostov, der sirkusklovnen Popov rakk å gje to framsyningar før tida hans kom. Ærestittelen hans, «Folkekunstnar av Sovjetunionen», stod òg, enda det snart er 25 år sidan landet gjekk i oppløysing, og snart 27 år sidan han sa nei til å venda heim frå ein turné.

Men han søkte aldri tysk statsborgarskap. «Eg er eit russisk menneske», sa han da han i fjor omsider sa ja til å vitja heimlandet etter innbyding frå presidenten.

Sirkus er kunst i Russland, anten det er tsarar, kommunistar eller turbokapitalistar som styrer. Og Popov var kunstnar nok til at ein støyter på omgrep som «sirkusets Michelangelo» og «Russlands Chaplin».

Han hadde eit toppmøte med Chaplin i 1960. Popov var på turné i Italia og fekk nyss om at Chaplin var i nærleiken. Han sende telegram. Syttiåringen Chaplin visste godt kven den tretti år gamle sirkusklovnen var.

– Vi hadde ein god samtale, sa Popov. Han kunne ikkje russisk. Eg kunne berre russisk. Vi tala saman ein time. Vi forstod kvarandre.

Det står til truande. Om det har vore to menn som talar kroppsspråk flytande, er det dei to. Lynande intelligente var dei òg. Popov vart eingong spurd kor mykje han tente. Det hadde han ikkje lov til å seia, og han kunne slett ikkje nemna at han fekk 25 kroner dagen i matpeng?ar når det sovjetiske statssirkuset turnerte i utlandet. Staten tok resten.

– Eg tener mindre enn statsministeren, sa han. Men så har eg færre problem, da.

Problem hadde han. Far hans var urmakar på ein fabrikk og vart borte i redselsåret 1938. Det var noko med ei Stalin-klokke som ikkje gjekk som ho skulle. Mor hans gifte seg straks på nytt og sa til åtteåringen at pappa ikkje måtte nemnast meir.

Som ung tenåring vart Popov typograflærling i Pravda. Like ved låg sirkusskolen, og utan å seia noko til mor si kom han seg inn der. Han kunne sjonglera, og han kunne gå på line. Men viktigast var det, i 1944, at han fekk 50 gram større brødrasjon som sirkusstudent.

Ti år seinare var han sirkus?artist, og ferda mot toppen skaut fart da den store artisten braut eit ribbein og unge Popov vart skubba inn i manesjen og rett opp på lina. Han sa seinare at han var så nervøs at han ikkje ansa om det var folk i salen.

I 1990 var han på turné i Tyskland. Han tenkte på å pensjonera seg. Men staten var i oppløysing, alt var kaos, og sirkusdirektøren tømde kassa og stakk av med pengane. Det russiske statssirkuset heldt på å rakna. Så døydde kona hans. Han fekk dødsbodskapen i pausen og gjekk gråtande i manesjen att for å gjøgla. Til gravferda kunne han ikkje reisa. Det stod mange tyske byar på plakaten. Han vart verande i Tyskland.

I Nederland vart han var ei kvinne som stod heilt bak i teltet ein kveld. Ho hadde berre ståplass. Han laga eit klovnenummer av det, skaffa henne ein stol og sette henne på første rad. Da ho bad han signera programmet, «gjorde eg noko eg aldri har gjort før eller sidan: Skriv telefonnummeret ditt, sa eg.»

Han ringde; ho sa seinare at ho såg på augo hans at han kom til å gjera det. Ho var tretti år yngre, men dei gifte seg, og Gabrielle Lehmann, som hadde køyrt bil frå Tyskland, skifte yrke frå farmasøyt til sjonglør. Dei fekk over tjue år saman.

Mellom dei som dyrka han, var den nederlandske dronninga Beatrix. Ho passa alltid på å få sett han når han var i landet.

I 2006 vart han kåra til gullklovn i Monte Carlo. I Russland heitte han alltid solklovnen på grunn av det gulfarga håret.

På sett og vis er Oleg Popov ikkje død. Solklovnen gjøglar på YouTube og har noko nær evig liv så lenge internettet ikkje går same vegen som Sovjetunionen.

Per Egil Hegge

Digital tilgang til DAG OG TID – heilt utan binding

Prøv ein månad for kr 49.
Deretter kr 199 per månad. Stopp når du vil.

Måndag kveld var det minnehøgtid i Rostov i Sør-Russland over ein mann som ikkje hadde andre band til byen enn at 86-åringen var der på turné da hjarta stansa.

Få russarar vart dyrka som Oleg Popov, og han kjem til å vera det lenge etter at han denne månaden vert gravlagd i Tyskland.

«Ei legende vender heim», stod det på plakatane i Rostov, der sirkusklovnen Popov rakk å gje to framsyningar før tida hans kom. Ærestittelen hans, «Folkekunstnar av Sovjetunionen», stod òg, enda det snart er 25 år sidan landet gjekk i oppløysing, og snart 27 år sidan han sa nei til å venda heim frå ein turné.

Men han søkte aldri tysk statsborgarskap. «Eg er eit russisk menneske», sa han da han i fjor omsider sa ja til å vitja heimlandet etter innbyding frå presidenten.

Sirkus er kunst i Russland, anten det er tsarar, kommunistar eller turbokapitalistar som styrer. Og Popov var kunstnar nok til at ein støyter på omgrep som «sirkusets Michelangelo» og «Russlands Chaplin».

Han hadde eit toppmøte med Chaplin i 1960. Popov var på turné i Italia og fekk nyss om at Chaplin var i nærleiken. Han sende telegram. Syttiåringen Chaplin visste godt kven den tretti år gamle sirkusklovnen var.

– Vi hadde ein god samtale, sa Popov. Han kunne ikkje russisk. Eg kunne berre russisk. Vi tala saman ein time. Vi forstod kvarandre.

Det står til truande. Om det har vore to menn som talar kroppsspråk flytande, er det dei to. Lynande intelligente var dei òg. Popov vart eingong spurd kor mykje han tente. Det hadde han ikkje lov til å seia, og han kunne slett ikkje nemna at han fekk 25 kroner dagen i matpeng?ar når det sovjetiske statssirkuset turnerte i utlandet. Staten tok resten.

– Eg tener mindre enn statsministeren, sa han. Men så har eg færre problem, da.

Problem hadde han. Far hans var urmakar på ein fabrikk og vart borte i redselsåret 1938. Det var noko med ei Stalin-klokke som ikkje gjekk som ho skulle. Mor hans gifte seg straks på nytt og sa til åtteåringen at pappa ikkje måtte nemnast meir.

Som ung tenåring vart Popov typograflærling i Pravda. Like ved låg sirkusskolen, og utan å seia noko til mor si kom han seg inn der. Han kunne sjonglera, og han kunne gå på line. Men viktigast var det, i 1944, at han fekk 50 gram større brødrasjon som sirkusstudent.

Ti år seinare var han sirkus?artist, og ferda mot toppen skaut fart da den store artisten braut eit ribbein og unge Popov vart skubba inn i manesjen og rett opp på lina. Han sa seinare at han var så nervøs at han ikkje ansa om det var folk i salen.

I 1990 var han på turné i Tyskland. Han tenkte på å pensjonera seg. Men staten var i oppløysing, alt var kaos, og sirkusdirektøren tømde kassa og stakk av med pengane. Det russiske statssirkuset heldt på å rakna. Så døydde kona hans. Han fekk dødsbodskapen i pausen og gjekk gråtande i manesjen att for å gjøgla. Til gravferda kunne han ikkje reisa. Det stod mange tyske byar på plakaten. Han vart verande i Tyskland.

I Nederland vart han var ei kvinne som stod heilt bak i teltet ein kveld. Ho hadde berre ståplass. Han laga eit klovnenummer av det, skaffa henne ein stol og sette henne på første rad. Da ho bad han signera programmet, «gjorde eg noko eg aldri har gjort før eller sidan: Skriv telefonnummeret ditt, sa eg.»

Han ringde; ho sa seinare at ho såg på augo hans at han kom til å gjera det. Ho var tretti år yngre, men dei gifte seg, og Gabrielle Lehmann, som hadde køyrt bil frå Tyskland, skifte yrke frå farmasøyt til sjonglør. Dei fekk over tjue år saman.

Mellom dei som dyrka han, var den nederlandske dronninga Beatrix. Ho passa alltid på å få sett han når han var i landet.

I 2006 vart han kåra til gullklovn i Monte Carlo. I Russland heitte han alltid solklovnen på grunn av det gulfarga håret.

På sett og vis er Oleg Popov ikkje død. Solklovnen gjøglar på YouTube og har noko nær evig liv så lenge internettet ikkje går same vegen som Sovjetunionen.

Per Egil Hegge

Her er eit sitat

Emneknaggar

Fleire artiklar

Robert Mood er tidlegare generalmajor og har mellom anna vore generalinspektør for Hæren.

Robert Mood er tidlegare generalmajor og har mellom anna vore generalinspektør for Hæren.

Foto: Håkon Mosvold Larsen / NTB

Ordskifte

En utilstrekkelig langtidsplan

Vi har større og mer fundamentale sårbarheter enn noen gang før som nasjon, samtidig som vi er dårligere forberedt enn på lenge.

RobertMood
Robert Mood er tidlegare generalmajor og har mellom anna vore generalinspektør for Hæren.

Robert Mood er tidlegare generalmajor og har mellom anna vore generalinspektør for Hæren.

Foto: Håkon Mosvold Larsen / NTB

Ordskifte

En utilstrekkelig langtidsplan

Vi har større og mer fundamentale sårbarheter enn noen gang før som nasjon, samtidig som vi er dårligere forberedt enn på lenge.

RobertMood
Den israelske militære talspersonen, admiral Daniel Hagar, møter media.

Den israelske militære talspersonen, admiral Daniel Hagar, møter media.

Foto: Amir Cohen / Reuters / NTB

UtanriksSamfunn
Cecilie Hellestveit

Iransk kanondiplomati

Det iranske åtaket mot Israel bognar av strategiske bodskapar. Og mottakarane er mange.

Saueauksjon i Machynlleth i Wales.

Saueauksjon i Machynlleth i Wales.

Alle foto: Svein Gjerdåker

ReportasjeFeature
Svein Gjerdåker

Sau

Noko om sauedrift i Noreg og Wales.

Karina (Berda Larsen) lèt seg ikkje tulle med av den sjølvmedlidande dansken Jan (Emil Johnsen).

Karina (Berda Larsen) lèt seg ikkje tulle med av den sjølvmedlidande dansken Jan (Emil Johnsen).

Foto: Mer Film

FilmMeldingar
Håkon Tveit

Kalak: «Norske Emil Johnsen ber hovudrolla glitrande med stundom sår framtoning som naiv innflyttar.»

Henrik H. Langeland har skrive både romanar og sakprosa etter debuten i 2003.

Henrik H. Langeland har skrive både romanar og sakprosa etter debuten i 2003.

Foto: Svein Finneide

BokMeldingar

O’hoi!

I sjangeren «skipsreiarroman» har Henrik H. Langeland levert eit svært medrivande bidrag.

Ingvild Bræin
Henrik H. Langeland har skrive både romanar og sakprosa etter debuten i 2003.

Henrik H. Langeland har skrive både romanar og sakprosa etter debuten i 2003.

Foto: Svein Finneide

BokMeldingar

O’hoi!

I sjangeren «skipsreiarroman» har Henrik H. Langeland levert eit svært medrivande bidrag.

Ingvild Bræin

les DAG OG TID.
Vil du òg prøve?

Her kan du prøve vekeavisa DAG OG TID gratis i tre veker.
Prøveperioden stoppar av seg sjølv.

Komplett

Papiravisa
Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis

Digital

Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis

Komplett

Papiravisa
Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis

Digital

Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis