Morgon og kveld
Svarttrastane fylte Håkonshallen førre laurdag.
Erland Cooper.
Foto: Alex Kozobolis
Les også
Harald Eia og Nils Brenna analyserer personlegdomen til Leif Ove Andsnes.
Foto: Synne Sofi Bårdsdatter Bønes
Pianist på divanen
Les også
Cellisten Mischa Maisky med borna Sasha og Lily i Håkonshallen.
Foto: Synne Sofi Bårdsdatter Bønes
Samkøyrd troika
Les også
Foto: Thor Brødreskift
Vivaldi på hardingfele
Les også
Symfoni nr. 8 er Mahler på sitt mest monumentale.
Foto: Thor Brødreskift
Gigantomani i Grieghallen
Les også
Leif Ove Andsnes og Bertrand Chamayou ved klaveret i Grieghallen.
Foto: Thor Brødreskift
Å smila til lagnaden
Les også
Harald Eia og Nils Brenna analyserer personlegdomen til Leif Ove Andsnes.
Foto: Synne Sofi Bårdsdatter Bønes
Pianist på divanen
Les også
Cellisten Mischa Maisky med borna Sasha og Lily i Håkonshallen.
Foto: Synne Sofi Bårdsdatter Bønes
Samkøyrd troika
Les også
Foto: Thor Brødreskift
Vivaldi på hardingfele
Les også
Symfoni nr. 8 er Mahler på sitt mest monumentale.
Foto: Thor Brødreskift
Gigantomani i Grieghallen
Les også
Leif Ove Andsnes og Bertrand Chamayou ved klaveret i Grieghallen.
Foto: Thor Brødreskift
Å smila til lagnaden
Konsert
Erland Cooper og Nest Quartet:
Musikk frå Orknøy-trilogien og albumet Folded Landscapes
Festspillene i Bergen, Håkonshallen, 1. juni
Tonen vart sett med fuglekvitter, og så lyden av tore og regn, då Erland Cooper og fire strykarar spaserte mellom publikum i Håkonshallen og fram til scenen førre laurdag kveld. Idet konserten tok til, følgde ein straum av menneskerøyster, som kulminerte i eit kort klipp frå Greta Thunbergs FN-tale, før opningsnummeret, henta frå fjorårets album Folded Landscapes, tok til.
Når ein nemner at det albumet tematiserer klimaendringane, bør ein straks leggje til at Cooper har interessert seg for naturlandskapet i all musikken han har laga – og då ikkje minst i trilogien vigd til Orknøyane, der han vaks opp og ofte held til: Solan Goose (2018), Sule Skerry (2019) og Hether Blether (2020). Musikken på desse utgivingane, som nærmar seg fugleliv, hav og kystkultur, er stadsnær og poetisk. Feltopptak får blande seg med melodiøs ensemblemusikk med greiner inn i popmusikken. Under konserten veksla Cooper mellom å spele på piano, skru litt på nokre knottar og tilføre lag av elektronisk lyd, og å leie strykarane med mild og tydeleg direksjon.
Passande konsertstad
Den gamle steinhallen på Bergenhus, som vart bygd i ei tid då linene mellom Orknøyane og Noreg var tette, kjendest som ein passande arena for repertoaret. Konserten, som var ein del av festspela i Bergen, er Coopers første i Skandinavia, og frå scenen kommenterte artisten lyset som seiv inn gjennom glaset, som likna det han kjenner frå Orknøyane – «som jo ikkje er så langt herfrå», som han sa. Dei som kjenner kysten, vil også kjenne han att i Coopers musikk.
Av gode grunnar skal mobilar vere avskrudde eller på lydlaus i konsertsalen, og helst plasserte i ei lomme. Cooper inviterte publikum til å bryte denne regelen og leite fram telefonane for å finne vegen til nettsidene hans. Nokre sekund seinare var Håkonshallen fylt av fuglekvitter. Songen til svarttrasten fekk spele inn i musikken som vart framført – eit enkelt, elegant og verknadsfullt grep. «Dette hadde John likt», sa Cooper, som dediserte konserten til den skotske poeten John Burnside, som døydde dagen før.
Erland Cooper på scena saman med Nest Quartet i Håkonshallen laurdag 1. juni.
Foto: Helene Myksvoll / Festspillene i Bergen
Utanom det vanlege
Dei som hadde funne vegen til Håkonshallen, som langt frå var full, fekk ei oppleving utanom det vanlege. Nokre dagar før konserten kunne ein lese eit intervju med Cooper i Bergens Tidende, der han spora musikkinteressa si tilbake til barndomsåra. Medan kompisar brukte tida si på fotballbana eller sprang etter jenter, knabba den unge Erland tidt og ofte nøkkelen til skulen frå far sin, som var lærar, og låste seg inn. Der fann han seg til rette i musikkrommet og prøvde seg på ulike instrument, og på firesporsopptakaren.
Anekdoten seier noko om nærleiken i Coopers uttrykk. Mest av alt skaper han eit heilt eige musikalsk rom, der landskap og menneske inngår som sterke, integrerte element i orkestreringa. Kvar og ein som kom på konsert denne første kvelden i juni, vart invitert inn i dette rommet.
Heilt til slutt, etter høgdepunkt som «Linga Holm» og «Skreevar«, framførte Cooper og gjengen «First of the Tide», der artisten tok til mikrofonen og song, nett slik han gjer det på Sule Skerry. Konkurransen er hard, men eg veit ikkje om nokon finare hyllest til morgonstunda enn denne vesle songen – som også fungerte perfekt som avslutning på konserten.
Øyvind Vågnes
Øyvind Vågnes er forfattar, professor ved Universitetet i Bergen, og fast musikkskribent i Dag og Tid.
Er du abonnent? Logg på her for å lese vidare.
Digital tilgang til DAG OG TID – heilt utan binding
Prøv ein månad for kr 49.
Deretter kr 199 per månad. Stopp når du vil.
Konsert
Erland Cooper og Nest Quartet:
Musikk frå Orknøy-trilogien og albumet Folded Landscapes
Festspillene i Bergen, Håkonshallen, 1. juni
Tonen vart sett med fuglekvitter, og så lyden av tore og regn, då Erland Cooper og fire strykarar spaserte mellom publikum i Håkonshallen og fram til scenen førre laurdag kveld. Idet konserten tok til, følgde ein straum av menneskerøyster, som kulminerte i eit kort klipp frå Greta Thunbergs FN-tale, før opningsnummeret, henta frå fjorårets album Folded Landscapes, tok til.
Når ein nemner at det albumet tematiserer klimaendringane, bør ein straks leggje til at Cooper har interessert seg for naturlandskapet i all musikken han har laga – og då ikkje minst i trilogien vigd til Orknøyane, der han vaks opp og ofte held til: Solan Goose (2018), Sule Skerry (2019) og Hether Blether (2020). Musikken på desse utgivingane, som nærmar seg fugleliv, hav og kystkultur, er stadsnær og poetisk. Feltopptak får blande seg med melodiøs ensemblemusikk med greiner inn i popmusikken. Under konserten veksla Cooper mellom å spele på piano, skru litt på nokre knottar og tilføre lag av elektronisk lyd, og å leie strykarane med mild og tydeleg direksjon.
Passande konsertstad
Den gamle steinhallen på Bergenhus, som vart bygd i ei tid då linene mellom Orknøyane og Noreg var tette, kjendest som ein passande arena for repertoaret. Konserten, som var ein del av festspela i Bergen, er Coopers første i Skandinavia, og frå scenen kommenterte artisten lyset som seiv inn gjennom glaset, som likna det han kjenner frå Orknøyane – «som jo ikkje er så langt herfrå», som han sa. Dei som kjenner kysten, vil også kjenne han att i Coopers musikk.
Av gode grunnar skal mobilar vere avskrudde eller på lydlaus i konsertsalen, og helst plasserte i ei lomme. Cooper inviterte publikum til å bryte denne regelen og leite fram telefonane for å finne vegen til nettsidene hans. Nokre sekund seinare var Håkonshallen fylt av fuglekvitter. Songen til svarttrasten fekk spele inn i musikken som vart framført – eit enkelt, elegant og verknadsfullt grep. «Dette hadde John likt», sa Cooper, som dediserte konserten til den skotske poeten John Burnside, som døydde dagen før.
Erland Cooper på scena saman med Nest Quartet i Håkonshallen laurdag 1. juni.
Foto: Helene Myksvoll / Festspillene i Bergen
Utanom det vanlege
Dei som hadde funne vegen til Håkonshallen, som langt frå var full, fekk ei oppleving utanom det vanlege. Nokre dagar før konserten kunne ein lese eit intervju med Cooper i Bergens Tidende, der han spora musikkinteressa si tilbake til barndomsåra. Medan kompisar brukte tida si på fotballbana eller sprang etter jenter, knabba den unge Erland tidt og ofte nøkkelen til skulen frå far sin, som var lærar, og låste seg inn. Der fann han seg til rette i musikkrommet og prøvde seg på ulike instrument, og på firesporsopptakaren.
Anekdoten seier noko om nærleiken i Coopers uttrykk. Mest av alt skaper han eit heilt eige musikalsk rom, der landskap og menneske inngår som sterke, integrerte element i orkestreringa. Kvar og ein som kom på konsert denne første kvelden i juni, vart invitert inn i dette rommet.
Heilt til slutt, etter høgdepunkt som «Linga Holm» og «Skreevar«, framførte Cooper og gjengen «First of the Tide», der artisten tok til mikrofonen og song, nett slik han gjer det på Sule Skerry. Konkurransen er hard, men eg veit ikkje om nokon finare hyllest til morgonstunda enn denne vesle songen – som også fungerte perfekt som avslutning på konserten.
Øyvind Vågnes
Øyvind Vågnes er forfattar, professor ved Universitetet i Bergen, og fast musikkskribent i Dag og Tid.
Les også
Harald Eia og Nils Brenna analyserer personlegdomen til Leif Ove Andsnes.
Foto: Synne Sofi Bårdsdatter Bønes
Pianist på divanen
Les også
Cellisten Mischa Maisky med borna Sasha og Lily i Håkonshallen.
Foto: Synne Sofi Bårdsdatter Bønes
Samkøyrd troika
Les også
Foto: Thor Brødreskift
Vivaldi på hardingfele
Les også
Symfoni nr. 8 er Mahler på sitt mest monumentale.
Foto: Thor Brødreskift
Gigantomani i Grieghallen
Les også
Leif Ove Andsnes og Bertrand Chamayou ved klaveret i Grieghallen.
Foto: Thor Brødreskift
Å smila til lagnaden
Fleire artiklar
Laila Goody, Maria Ómarsdóttir Austgulen, Trond Espen Seim og John Emil Jørgenrud i nachspielet frå helvete som stykket til Edward Albee blir kalla.
Foto: Erika Hebbert
Sterkt om livsløgn og overleving
Gode skodespelarprestasjonar i intens kamp på liv og død.
Den nye statsministeren i Frankrike, Michel Barnier, blir klappa inn av den utgåande, Gabriel Attal, i ein seremoni på Hôtel Matignon i Paris 5. september.
Foto: Stephane De Sakutin / Reuters / NTB
Ny statsminister med gjeld, utan budsjett
No lyt alt skje raskt i fransk politikk for å avverje nye kriser.
Justis- og beredskapsminister Emilie Enger Mehl på veg til pressetreffet om motarbeiding av kriminalitet. Også statsminister Jonas Gahr Støre og finansminister Trygve Slagsvold Vedum deltok.
Foto: Thomas Fure / NTB
– No ser me effekten av færre politifolk
Det er mykje regjeringa kunne gjort som dei ikkje har gjort. Me er ikkje imponerte, seier Helge André Njåstad (FrP).
Den oppdaterte boka om rettens ironi er ei samling av tekstar frå Rune Slagstad gjennom førti år.
Foto: André Johansen / Pax Forlag
Jussen som styringsverktøy
Rettens ironi, no i fjerde og utvida utgåve, har for lengst blitt ein klassikar i norsk idé- og rettshistorie.
Finn Olstad har doktorgrad i historie og er tidlegare professor ved Seksjon for kultur og samfunn ved Noregs idrettshøgskule.
Foto: Edvard Thorup
Det nye klassesamfunnet
Finn Olstads nye bok er eit lettlese innspel til ei sårt tiltrengd innsikt i skilnaden mellom fakta og ideologi.