Musikk
Meiningar, med musikk
Noko ein verkeleg må lytte til for å forstå.
Hasse Farmen ser opp.
Foto: Knut Bry
Hasse Farmen – ja, 65-åringen heiter faktisk det – er av sjeldan tapping. På åttitalet dreiv han det lettpsykedeliske popbandet Couldn’t Happen Here, før han gjekk solo.
I år er det faktisk 30 år sidan første soloalbum, som heilt malapropos kom ut på bursdagen hans. Der fekk han hjelp av mellom andre Lars Lillo-Stenberg og ein då ukjend bassist som heiter Stein Torleif Bjella. No har han med seg Hans Hulbækmo, Adrian Myhr og Christian Winther.
Men det var dette med sjeldan. Farmen skriv musikk som vil noko større enn å vere berre musikk, han har ein bodskap i botnen. Det er ein krevjande bodskap, på fleire vis. At verda er ein kald og krigersk stad, formidla med ei manande røyst som er like gripande som ho er medviten marerittklingande, er éin ting. At ein treng ei slags forståing for både filosofi, religion, litteratur og ikkje minst geografi for verkeleg å dekode nyansane i plata, er ein annan.
Albumtittelen på det sjuande albumet er like mykje ein rebus, ei gåte, som krev ei geografisk omsetjing for å bli eit bokstavrim: Segalstad bru er i Gausdal. Rafah by er sjølvsagt i Gaza. Slik skapar Farmen musikk som ikkje skal vere underhaldning.
Er til dømes «Cinclus Cinclus» om Noregs nasjonalfugl, fossekallen? Kven er forteljaren i «Den fremmede»? Er «Frelse» og «Tvil» eigentleg alternative påskesalmar, på kvar si albumside? Den siste er nydeleg dunkel, og før han endar i kyrkjeklokker, er han meir enn snarlik «Teardrop» frå Massive Attack i stemning og rytme.
Digital tilgang – heilt utan binding
Prøv ein månad for kr 49.
Deretter kr 199 per månad. Stopp når du vil.
