JavaScript is disabled in your web browser or browser is too old to support JavaScript. Today almost all web pages contain JavaScript, a scripting programming language that runs on visitor's web browser. It makes web pages functional for specific purposes and if disabled for some reason, the content or the functionality of the web page can be limited or unavailable.

Takk for at du vil dele artikkelen

Den du deler artikkelen med, kan lese og eventuelt lytte til heile artikkelen.
Det gjer vi for at fleire skal oppdage DAG OG TID.

Namnet ditt vert synleg for alle du deler artikkelen med.

FilmMeldingar

Vanleg jul

Filmen om Skomakergata er ikkje tru mot serien, men byr likevel på lite nytt.

Kvar veke les vi inn utvalde artiklar, som abonnentane våre kan lytte til.
Lytt til artikkelen
Kaya Ekerholt McCurley i rolla som Stine. Kåre Conradi spelar skomakar  Andersen.

Kaya Ekerholt McCurley i rolla som Stine. Kåre Conradi spelar skomakar Andersen.

Foto: Nordisk Film / Karianne

Kaya Ekerholt McCurley i rolla som Stine. Kåre Conradi spelar skomakar  Andersen.

Kaya Ekerholt McCurley i rolla som Stine. Kåre Conradi spelar skomakar Andersen.

Foto: Nordisk Film / Karianne

2949
20231110
2949
20231110

Familiefilm

Regi: Mikal Hovland

Den første julen i Skomakergata

Med: Kaya Ekerholt McCurley, Kåre Conradi, Håkon Seip
Kinofilm

Den folkekjære fjernsynsserien Jul i Skomakergata har fått ein filmversjon med skomakar Andersen (Conradi) og andre figurar frå serien i nye variantar. No er Stine (McCurley) hovudfiguren. Jenta er blindpassasjer og hoppar av toget i Skomakergata ein plass i Gudbrandsdalen. Ho er på rømmen i den første adventstida etter krigen.

Då ho snik seg inn gjennom ei luke i døra hjå skomakar Andersen, er han særs skeptisk og freistar bli kvitt henne. Han går aldri ut, og slepper ingen inn. Ho er standhaftig. Kanskje kan dei to etter kvart dele løyndomane sine og bli venner.

Då NRK ikkje ville vise serien lenger, blei det haraball. Eg veit ikkje om denne filmen er rett medisin for dei som saknar gamle dagar. Her er ingen Tøfflus og ingen Jon Blund. Alle magiske element er vekke.

Nye gamle klutar

Lenkja frå serien til FNs barnerettskonvensjon er òg fjernare når vi treng ho som mest. Andersen har tatt ei sosial kuvending og skyr folk som pesten. Inni er han eigentleg god, sjølv om han har øydelagt forholdet til dottera.

Når alt det er sagt, er dette ein godlynt og i all hovudsak harmlaus film. Den første julen i Skomakergata har distinkt gamalmodig stil og stemning. At biletet frys ved to høve idet forteljaren introduserer ein figur, endrar ikkje det, men er snarare eit malplassert stilbrot stole frå meir idérike filmar.

Trygge rammer

Stine er ei godjente med mykje mot og rausskap med gode dosar arv frå Oskeladden. Kaya Ekerholt McCurley er solid i hovudrolla, og ho får godt følgje av vetle Håkon Seip i rolla som kameraten Jørgen. Forholdet mellom dei to borna er fint skildra.

Kåre Conradi er litt vesal som arvtakar til den varme snikkaren til Henki Kolstad frå originalen. Figurane dei andre skodespelarane skal hanskast med, varierer frå det sjarmerande til det dumme.

Egoisten Tilla Hjul er slett arbeid frå skrivestova. Vel er Sunset Boulevard frå 1950 ein av dei beste filmane i historia, men det er ikkje imponerande å koke opp rolla «gale kvinnfolk som ikkje har skjønt at ho skal rett til den populærkulturelle skraphaugen når ho rundar tretti» i 2023. Borna bør få bryne seg på betre skurkar enn det.

Filmen slår meg elles som tannlaus. Det visuelle uttrykket ser ut som tallause norske juleforteljingar. Innan norsk studiofilm går tankane til stive, trauste filmar som Løvekvinnen. Den første julen i Skomakergata gjev kanskje publikum det dei trur dei vil ha, eit tilbod med låg terskel til ein bodskap om familie, vennskap og samhald. Men kunne dei kravd meir? Eg har gode minne om serien frå barndomen på åttitalet. Eg trur ikkje eg vil hugse denne filmen heilt til påske.

Håkon Tveit

Håkon Tveit er lektor i latinamerikansk kultur og historie ved Universitetet i Bergen og fast filmmeldar i Dag og Tid.

Digital tilgang til DAG OG TID – heilt utan binding

Prøv ein månad for kr 49.
Deretter kr 199 per månad. Stopp når du vil.

Familiefilm

Regi: Mikal Hovland

Den første julen i Skomakergata

Med: Kaya Ekerholt McCurley, Kåre Conradi, Håkon Seip
Kinofilm

Den folkekjære fjernsynsserien Jul i Skomakergata har fått ein filmversjon med skomakar Andersen (Conradi) og andre figurar frå serien i nye variantar. No er Stine (McCurley) hovudfiguren. Jenta er blindpassasjer og hoppar av toget i Skomakergata ein plass i Gudbrandsdalen. Ho er på rømmen i den første adventstida etter krigen.

Då ho snik seg inn gjennom ei luke i døra hjå skomakar Andersen, er han særs skeptisk og freistar bli kvitt henne. Han går aldri ut, og slepper ingen inn. Ho er standhaftig. Kanskje kan dei to etter kvart dele løyndomane sine og bli venner.

Då NRK ikkje ville vise serien lenger, blei det haraball. Eg veit ikkje om denne filmen er rett medisin for dei som saknar gamle dagar. Her er ingen Tøfflus og ingen Jon Blund. Alle magiske element er vekke.

Nye gamle klutar

Lenkja frå serien til FNs barnerettskonvensjon er òg fjernare når vi treng ho som mest. Andersen har tatt ei sosial kuvending og skyr folk som pesten. Inni er han eigentleg god, sjølv om han har øydelagt forholdet til dottera.

Når alt det er sagt, er dette ein godlynt og i all hovudsak harmlaus film. Den første julen i Skomakergata har distinkt gamalmodig stil og stemning. At biletet frys ved to høve idet forteljaren introduserer ein figur, endrar ikkje det, men er snarare eit malplassert stilbrot stole frå meir idérike filmar.

Trygge rammer

Stine er ei godjente med mykje mot og rausskap med gode dosar arv frå Oskeladden. Kaya Ekerholt McCurley er solid i hovudrolla, og ho får godt følgje av vetle Håkon Seip i rolla som kameraten Jørgen. Forholdet mellom dei to borna er fint skildra.

Kåre Conradi er litt vesal som arvtakar til den varme snikkaren til Henki Kolstad frå originalen. Figurane dei andre skodespelarane skal hanskast med, varierer frå det sjarmerande til det dumme.

Egoisten Tilla Hjul er slett arbeid frå skrivestova. Vel er Sunset Boulevard frå 1950 ein av dei beste filmane i historia, men det er ikkje imponerande å koke opp rolla «gale kvinnfolk som ikkje har skjønt at ho skal rett til den populærkulturelle skraphaugen når ho rundar tretti» i 2023. Borna bør få bryne seg på betre skurkar enn det.

Filmen slår meg elles som tannlaus. Det visuelle uttrykket ser ut som tallause norske juleforteljingar. Innan norsk studiofilm går tankane til stive, trauste filmar som Løvekvinnen. Den første julen i Skomakergata gjev kanskje publikum det dei trur dei vil ha, eit tilbod med låg terskel til ein bodskap om familie, vennskap og samhald. Men kunne dei kravd meir? Eg har gode minne om serien frå barndomen på åttitalet. Eg trur ikkje eg vil hugse denne filmen heilt til påske.

Håkon Tveit

Håkon Tveit er lektor i latinamerikansk kultur og historie ved Universitetet i Bergen og fast filmmeldar i Dag og Tid.

Emneknaggar

Fleire artiklar

«At diktaturene Kina og Russland skulle bli noen gode og frelsende partnere for resten av verden siden Vesten lot dem i stikken, står ikke til troende», skriv Jon Haugen.

«At diktaturene Kina og Russland skulle bli noen gode og frelsende partnere for resten av verden siden Vesten lot dem i stikken, står ikke til troende», skriv Jon Haugen.

Foto: Sergei Guneev / Reuters / NTB

Ordskifte

«At diktaturene Russland og Kina skulle ha noen historisk rett til å hevne Vestens urett gjennom hundreårene, er helt absurd.»

JonHaugen
«At diktaturene Kina og Russland skulle bli noen gode og frelsende partnere for resten av verden siden Vesten lot dem i stikken, står ikke til troende», skriv Jon Haugen.

«At diktaturene Kina og Russland skulle bli noen gode og frelsende partnere for resten av verden siden Vesten lot dem i stikken, står ikke til troende», skriv Jon Haugen.

Foto: Sergei Guneev / Reuters / NTB

Ordskifte

«At diktaturene Russland og Kina skulle ha noen historisk rett til å hevne Vestens urett gjennom hundreårene, er helt absurd.»

JonHaugen
«Carta marina» av svenske Olaus Magnus (1490–1557) vart publisert i Venezia i 1539, eit av dei tidlegaste karta over land og hav i Norden.

«Carta marina» av svenske Olaus Magnus (1490–1557) vart publisert i Venezia i 1539, eit av dei tidlegaste karta over land og hav i Norden.

LitteraturKultur
Jan H. Landro

Nord-Noreg slik du aldri har sett det før

I kamp med tida og alvorleg sjukdom rakk Terje Øiesvold så vidt å fullføre og få ut livsverket sitt, ei bok det knapt finst maken til her i landet. Men då utstillinga hans opna, var livet over.

Marthe Korsvoll (t.h.) og Lisa Laumann kjøler seg i Akerselva i Nydalen i Oslo.

Marthe Korsvoll (t.h.) og Lisa Laumann kjøler seg i Akerselva i Nydalen i Oslo.

Foto: Javad Parsa / NTB

Ordskifte
Ole Petter Pedersen

Me kan vere glade og uroa på same tid over uvanleg varme dagar.

Raudfota skogskjelpadde er ein av dei tre artane av skjelpadde som er godkjende til bruk som familiedyr i Noreg.

Raudfota skogskjelpadde er ein av dei tre artane av skjelpadde som er godkjende til bruk som familiedyr i Noreg.

Foto via Wikimedia Commons

KunnskapFeature
Arve Nilsen

Skjelpadder

Etter at menneska klatra ned frå trea og oppover på næringskjeda, har nok mange skjelpadder blitt fanga og hamna i gryta.

Foto: Tankesmien Agenda

Ordskifte

«Dei fleste røystar ut frå ei form for eigeninteresse.»

Tiril Rustad Halvorsen

Foto: Tankesmien Agenda

Ordskifte

«Dei fleste røystar ut frå ei form for eigeninteresse.»

Tiril Rustad Halvorsen

les DAG OG TID.
Vil du òg prøve?

Her kan du prøve vekeavisa DAG OG TID gratis i tre veker.
Prøveperioden stoppar av seg sjølv.

Komplett

Papiravisa
Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis

Digital

Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis

Komplett

Papiravisa
Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis

Digital

Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis