JavaScript is disabled in your web browser or browser is too old to support JavaScript. Today almost all web pages contain JavaScript, a scripting programming language that runs on visitor's web browser. It makes web pages functional for specific purposes and if disabled for some reason, the content or the functionality of the web page can be limited or unavailable.

Takk for at du vil dele artikkelen

Den du deler artikkelen med, kan lese og eventuelt lytte til heile artikkelen.
Det gjer vi for at fleire skal oppdage DAG OG TID.

Namnet ditt vert synleg for alle du deler artikkelen med.

BokMeldingar

Den vanskelege andreboka

Maria B. Bokneberg vil finne svar der svar ikkje finst.

Kvar veke les vi inn utvalde artiklar, som abonnentane våre kan lytte til.
Lytt til artikkelen
Maria B. Bokneberg er forfattar og fotograf.

Maria B. Bokneberg er forfattar og fotograf.

Foto: Bjørn-Henrik Lybeck

Maria B. Bokneberg er forfattar og fotograf.

Maria B. Bokneberg er forfattar og fotograf.

Foto: Bjørn-Henrik Lybeck

2775
20220422
2775
20220422

Roman

Maria B. Bokneberg:

Vindu mot skogen

Gyldendal

Det er seks år sidan Maria B. Bokneberg debuterte med romanen Lukta av våt jord om natta (Samlaget, 2016) der ho skreiv om sjølvmord i nær familie og korleis dette pregar dei etterlatne. Oppfølgjaren Vindu mot skogen ligg innanfor den same tematikken. I mellomtida har ho skifte forlag og skifta ut nynorsk med radikalt bokmål med a-endingar i preteritum av svake verb og i bunden eintal av hokjønnsord: «Han ga meg vannmugga og åpna krana.»

Forteljaren Alsine var aleine med faren da han tok sitt eige liv. Dette har prega henne i ettertid, og enda tolv år seinare slit ho med å komme seg vidare i livet. Ho ser faren i draumar og reint fysisk, og det heile opnar med ei scene frå den lokale puben: «Jeg (…) fikk ølen i halsen da jeg plutselig så pappa på dansegulvet.» Denne lesaren blir straks skeptisk, og denne skepsisen følgjer med vidare utover i teksten.

Utan svar

Foreldra er skilde, og kvar sommar reiser Alsine på besøk til faren ein eller annan stad, for det er ingen geografiske punkt i teksten: Alsine reiser med tog frå ein by til ein tettstad i ein dal der besteforeldra dreiv eit småbruk. Det er ein skog ved huset, det er ein badekulp like ved, og i nabohuset er Heike på ferie saman med sine foreldre. Alsine har ikkje sett Heike sidan den sommaren faren tok sitt eige liv, men på den før nemnde puben dukkar også Heike opp i levande live. I fortsettinga nærmar dei seg forsiktig kvarandre på nytt.

Alsine er fotograf. Faren dreiv også med foto, og han etterlét seg ein svartkvittfilm som Alsine aldri har framkalla, men ho innbiller seg at denne filmen kan gi eit svar på kvifor faren valde slik han gjorde. Han har også gitt henne ei bok med tittelen Den syngende skogen, og også her kan det finnast eit svar.

Men det finst ingen svar, andre enn dei minneglimta ho ber med seg frå den siste sommaren. At faren drakk, kan kanskje forklare litt, at han var einsam, enda litt meir, men Alsine kjem aldri under huda på faren; sjølvmordet blir eit mysterium, slik skogen bak huset også verkar skremmande med «stemmer som lokker».

Retningslaus

For denne lesaren framstår Vindu mot skogen som diffus og retningslaus, og betre blir det ikkje med kvardagsleg tomprat som ikkje tilfører teksten noko som helst: «Hei»; «ha det»; «sees»; «snakkes»; «bare hyggelig». Det er også sjenerande med lommefilosofiske betraktningar av typen «døden er en del av livet» eller: «Så mye en ikke veit om andre, selv ens aller nærmeste.»

Dessverre blir det tommelen ned for ein roman som kunne ha vore betre med skikkeleg konsulenthjelp.

Oddmund Hagen

Oddmund Hagen er forfattar og fast bokmeldar i Dag og Tid.

Digital tilgang til DAG OG TID – heilt utan binding

Prøv ein månad for kr 49.
Deretter kr 199 per månad. Stopp når du vil.

Roman

Maria B. Bokneberg:

Vindu mot skogen

Gyldendal

Det er seks år sidan Maria B. Bokneberg debuterte med romanen Lukta av våt jord om natta (Samlaget, 2016) der ho skreiv om sjølvmord i nær familie og korleis dette pregar dei etterlatne. Oppfølgjaren Vindu mot skogen ligg innanfor den same tematikken. I mellomtida har ho skifte forlag og skifta ut nynorsk med radikalt bokmål med a-endingar i preteritum av svake verb og i bunden eintal av hokjønnsord: «Han ga meg vannmugga og åpna krana.»

Forteljaren Alsine var aleine med faren da han tok sitt eige liv. Dette har prega henne i ettertid, og enda tolv år seinare slit ho med å komme seg vidare i livet. Ho ser faren i draumar og reint fysisk, og det heile opnar med ei scene frå den lokale puben: «Jeg (…) fikk ølen i halsen da jeg plutselig så pappa på dansegulvet.» Denne lesaren blir straks skeptisk, og denne skepsisen følgjer med vidare utover i teksten.

Utan svar

Foreldra er skilde, og kvar sommar reiser Alsine på besøk til faren ein eller annan stad, for det er ingen geografiske punkt i teksten: Alsine reiser med tog frå ein by til ein tettstad i ein dal der besteforeldra dreiv eit småbruk. Det er ein skog ved huset, det er ein badekulp like ved, og i nabohuset er Heike på ferie saman med sine foreldre. Alsine har ikkje sett Heike sidan den sommaren faren tok sitt eige liv, men på den før nemnde puben dukkar også Heike opp i levande live. I fortsettinga nærmar dei seg forsiktig kvarandre på nytt.

Alsine er fotograf. Faren dreiv også med foto, og han etterlét seg ein svartkvittfilm som Alsine aldri har framkalla, men ho innbiller seg at denne filmen kan gi eit svar på kvifor faren valde slik han gjorde. Han har også gitt henne ei bok med tittelen Den syngende skogen, og også her kan det finnast eit svar.

Men det finst ingen svar, andre enn dei minneglimta ho ber med seg frå den siste sommaren. At faren drakk, kan kanskje forklare litt, at han var einsam, enda litt meir, men Alsine kjem aldri under huda på faren; sjølvmordet blir eit mysterium, slik skogen bak huset også verkar skremmande med «stemmer som lokker».

Retningslaus

For denne lesaren framstår Vindu mot skogen som diffus og retningslaus, og betre blir det ikkje med kvardagsleg tomprat som ikkje tilfører teksten noko som helst: «Hei»; «ha det»; «sees»; «snakkes»; «bare hyggelig». Det er også sjenerande med lommefilosofiske betraktningar av typen «døden er en del av livet» eller: «Så mye en ikke veit om andre, selv ens aller nærmeste.»

Dessverre blir det tommelen ned for ein roman som kunne ha vore betre med skikkeleg konsulenthjelp.

Oddmund Hagen

Oddmund Hagen er forfattar og fast bokmeldar i Dag og Tid.

Alsine kjem aldri under huda på faren.

Fleire artiklar

I den fyrste talen Keir Starmer heldt framfor Downing Street nr. 10, var han visjonær og energisk som få.

I den fyrste talen Keir Starmer heldt framfor Downing Street nr. 10, var han visjonær og energisk som få.

Foto: Toby Melville / Reuters / NTB

Samfunn

Røyster tel, valsystemet avgjer

Ikkje mange fleire britar røysta Labour i Storbritannia i år enn i 2019. Men røystene fordelte seg annleis. Det gav eit maktskifte.

Bernt Hagtvet
I den fyrste talen Keir Starmer heldt framfor Downing Street nr. 10, var han visjonær og energisk som få.

I den fyrste talen Keir Starmer heldt framfor Downing Street nr. 10, var han visjonær og energisk som få.

Foto: Toby Melville / Reuters / NTB

Samfunn

Røyster tel, valsystemet avgjer

Ikkje mange fleire britar røysta Labour i Storbritannia i år enn i 2019. Men røystene fordelte seg annleis. Det gav eit maktskifte.

Bernt Hagtvet
Slik er byen Roma teikna i Nürnberg-krønika.

Slik er byen Roma teikna i Nürnberg-krønika.

Foto: Terje Tøgard / Orfeus

BokMeldingar
Gjert Vestrheim

Ein milepåle i europeisk bokhistorie

Hartmann Schedels verdshistorie, som vart trykt i Nürnberg i 1493, er mor til alle salongbordbøker.

Jubileumsfeiring for Kristenretten på Moster i år.

Jubileumsfeiring for Kristenretten på Moster i år.

Foto: Silje Katrine Robinson / NTB

Ordskifte
Eivor Andersen Oftestad

Fordommar på leseglasa

Det finst sjølvsagt nestekjærleik både i andre kulturar enn den kristne og hos folk som «ikkje trur» at mennesket er skapt i Guds bilete.

Gunnar Stubseid.

Gunnar Stubseid.

Foto: Stubseid.no

MinneordSamfunn
Hallvard T. Bjørgum

Gunnar Stubseid

(1948­–2024)

Helene Uri har doktorgrad i språkvitskap og arbeidde i tolv år ved Universitetet i Oslo før ho sa opp for å skrive på heiltid.

Helene Uri har doktorgrad i språkvitskap og arbeidde i tolv år ved Universitetet i Oslo før ho sa opp for å skrive på heiltid.

Foto: Julie Pike / Gyldendal

LitteraturKultur

Djupdykk i den digitaliserte litteraturen

Er det rett at kvinnelege forfattarar nyttar fleire adjektiv enn mannlege kollegaer? Eller superlativ? Kva med bannord? Kven er «Den norske Hemingway»?

Jan H. Landro
Helene Uri har doktorgrad i språkvitskap og arbeidde i tolv år ved Universitetet i Oslo før ho sa opp for å skrive på heiltid.

Helene Uri har doktorgrad i språkvitskap og arbeidde i tolv år ved Universitetet i Oslo før ho sa opp for å skrive på heiltid.

Foto: Julie Pike / Gyldendal

LitteraturKultur

Djupdykk i den digitaliserte litteraturen

Er det rett at kvinnelege forfattarar nyttar fleire adjektiv enn mannlege kollegaer? Eller superlativ? Kva med bannord? Kven er «Den norske Hemingway»?

Jan H. Landro

les DAG OG TID.
Vil du òg prøve?

Her kan du prøve vekeavisa DAG OG TID gratis i tre veker.
Prøveperioden stoppar av seg sjølv.

Komplett

Papiravisa
Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis

Digital

Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis

Komplett

Papiravisa
Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis

Digital

Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis