Åndedans og massakre

Fysikaren Richard Feynman presiserte at me eigentleg aldri kan røra ved noko på grunn av den enormt sterke elektromagnetiske krafta. Likevel opplever me sansingane som direkte, og at me ikkje berre kan ta på verda, men at verda rører ved oss.

I den nye romanen sin, Neste morgen ved Wounded Knee, skriv Vidar Sundstøl om ein forfattar i byrjinga av sekstiåra. Han er busett i Telemark, og han har møtt att ei kvinne, K, som han hadde eit heitt forhold til for mange år sidan. Han er ein skogens mann som kjenner att angen av snø, han kjenner fuglane og trea, men er framand for havet. 

Åndedans

Han har eit fotografi frå massakren ved Wounded Knee i 1890, ein tragedie som har fått ei ny tyding for han i det siste. Han innser at det som interesserer han mest med hendinga, er den religiøse vekkinga som samla grupper av dei nordamerikanske urfolka i trua på at ein såkalla åndedans skulle attskapa dei gode gamle tidene og stodene. Denne dansen vart misforstått av dei styrande, og med det aukande indianarhatet mellom dei kvite etter slaget i 1876 ved Little Bighorn (av det offisielle USA kalla ein massakre), utvikla situasjonen seg og kulminerte altså i massakren ved Wounded Knee (av det offisielle USA kalla eit slag).

Forfattaren har sjølv religiøse opplevingar, dels temmeleg konkrete i Kongsberg kyrkje, men truleg meir inderlege og ordlause i naturen, ved opplevingar av det livet som lever utanom mennesket, og kva det gjer med mennesket. 

Von

Er du abonnent? Logg på for å lese vidare

Digital tilgang – heilt utan binding

Prøv ein månad for kr 49.
Deretter kr 199 per månad. Stopp når du vil.

E-postadressa di

Eg godtek vilkåra

Eller kjøp eit anna abonnement

Er du abonnent? Logg på for å lese vidare