«Regimet påstår, som alltid, at dei vann.»
Venezuelas president Nicolás Maduro sytte denne gongen for å nekta utanlandske valobservatørar tilgang. (AP Photo/Ariana Cubillos, File)
Ariana Cubillos
Dei har vore val i Venezuela, og som vanleg hevdar opposisjonen at regimet har juksa. Igjen. Regimet påstår, som alltid, at dei vann.
For at ingen skal vita kven som juksar og lyg mest i Venezuela, sytte styresmaktene denne gongen for å nekta utanlandske valobservatørar tilgang. Om det finst andre grunnar til å hindra innsyn enn otten for å bli avslørt som valfuskar, så er dei ikkje openberre.
Ida Lødemel Tvedt nemner ikkje valet i Venezuela i artikkelen sin lenger bak i avisa, ho skriv om Naomi Klein, og jamfører med filosofen Hannah Arendt:
«Arendt skreiv at poenget med å gjennomsyre eit samfunn med løgn ikkje er å få folk til å tru på løgnene, men å sørge for at ikkje nokon trur på noko lenger. Eit folk som ikkje kan skilje mellom røynd og løgn, kan ikkje skilje mellom rett og gale, skriv ho, og eit slikt folk evnar ikkje å tenke eller dømme. Dei er, enten dei veit det eller ikkje, underkasta eit løgnregime. Med eit slikt folk, skriv Arendt, kan ein gjere kva om helst.»
Sjå, det var ei oppsummering av valet i Venezuela så god som noka. Stadfest av «the usual suspects» i Russland, Iran, Nord-Korea, Cuba, Kina og Nicaragua, som ilte til med å gratulera señor Maduro med resultatet. Mot betre vitende, vil me tru, for dette har dei greie på, udemokratane: alternative sanningar til føremål som høver dei og deira.
Kva Donald Trump nord i Amerika meiner om valet i Venezuela, er ikkje sagt, men Hannah Arendt talar nok også for han, ikkje minst for han, og om han – snart kanskje den mektigaste mannen i verda. Venezuela har dei største reservane i verda av mineral og fossil energi som oligarkar i alle land siklar etter.
Å skilja sant og usant må vera ei av dei største utfordringar menneska står andsynes i desse dagar. Når ròten har spreidd seg mellom leiarane våre, og tanke- og dømekrafta har forlate oss alle, er det kvelden for vår sivilisasjon. Difor er det alltid betre med to observatørar enn ingen observatørar.
Johan Brox
Er du abonnent? Logg på her for å lese vidare.
Digital tilgang til DAG OG TID – heilt utan binding
Prøv ein månad for kr 49.
Deretter kr 199 per månad. Stopp når du vil.
Dei har vore val i Venezuela, og som vanleg hevdar opposisjonen at regimet har juksa. Igjen. Regimet påstår, som alltid, at dei vann.
For at ingen skal vita kven som juksar og lyg mest i Venezuela, sytte styresmaktene denne gongen for å nekta utanlandske valobservatørar tilgang. Om det finst andre grunnar til å hindra innsyn enn otten for å bli avslørt som valfuskar, så er dei ikkje openberre.
Ida Lødemel Tvedt nemner ikkje valet i Venezuela i artikkelen sin lenger bak i avisa, ho skriv om Naomi Klein, og jamfører med filosofen Hannah Arendt:
«Arendt skreiv at poenget med å gjennomsyre eit samfunn med løgn ikkje er å få folk til å tru på løgnene, men å sørge for at ikkje nokon trur på noko lenger. Eit folk som ikkje kan skilje mellom røynd og løgn, kan ikkje skilje mellom rett og gale, skriv ho, og eit slikt folk evnar ikkje å tenke eller dømme. Dei er, enten dei veit det eller ikkje, underkasta eit løgnregime. Med eit slikt folk, skriv Arendt, kan ein gjere kva om helst.»
Sjå, det var ei oppsummering av valet i Venezuela så god som noka. Stadfest av «the usual suspects» i Russland, Iran, Nord-Korea, Cuba, Kina og Nicaragua, som ilte til med å gratulera señor Maduro med resultatet. Mot betre vitende, vil me tru, for dette har dei greie på, udemokratane: alternative sanningar til føremål som høver dei og deira.
Kva Donald Trump nord i Amerika meiner om valet i Venezuela, er ikkje sagt, men Hannah Arendt talar nok også for han, ikkje minst for han, og om han – snart kanskje den mektigaste mannen i verda. Venezuela har dei største reservane i verda av mineral og fossil energi som oligarkar i alle land siklar etter.
Å skilja sant og usant må vera ei av dei største utfordringar menneska står andsynes i desse dagar. Når ròten har spreidd seg mellom leiarane våre, og tanke- og dømekrafta har forlate oss alle, er det kvelden for vår sivilisasjon. Difor er det alltid betre med to observatørar enn ingen observatørar.
Johan Brox
Fleire artiklar
Martin Baldysz debuterte i 2013 og er no ute med roman nummer tre.
Foto: Helle Frogner
Tronge sinn ved det vide havet
Martin Baldysz skriv seg inn i eit fortidig ungjentesinn.
Det går mykje kjøt gjennom anlegga til Nortura i desse dagar. Men kva veit dei eigentleg om kvaliteten på det?
Foto: Gorm Kallestad / NTB
Slaktetid
Så er det offisielt: Kvalitetssjekken på slakteria er ikkje anna enn eit volummål.
Skodespelarane er plasserte i ein kvit kube.
Foto: Den Nationale Scene
Den vanskelege, men nødvendige venskapen
I vårt sted byr på fint samspel i ein rik og lågmælt tekst, som kunne tent på å bli kutta litt.
Alexander L. Kielland (Espen Hana) stig ned frå sokkelen til sine to kvinner, Lisa (Malene Wadel i gult) og Beate (Marianne Holter i blått). I bakgrunnen ramnen (Matias Kuoppala) og Bjørnstjerne Bjørnson (Amund Harboe).
Foto: Grethe Nygaard / Rogaland Teater
Når Kielland stig ned frå sokkelen
Det er 175 år sidan forfattaren Alexander L. Kielland blei fødd. No vert han feira med eit biografisk portrett på teaterscena.
Tom Roger Aadland kan sjå tilbake på 20 år som artist.
Foto: Birte Magnussen
Ein mangslungen veg
Tom Roger Aadland er ein av landets aller mest solide låtskrivarar.