Hjarta, spaði, tígull, lauf …

… þú ert með opna buxnaklauf.

Vi byrjar med ei velkjend islandsk barneregle i dag, sidan den årlege bridgefestivalen i Reykjavík nyleg gjekk av stabelen i operahuset Harpa. Som vanleg trekte feite premiar mange internasjonale stjerner til den januargråe islandske hovudstaden.

Uoffisiell forsking syner at islendingane generelt er glade i komplisert hjernetrim, og at bridge er særleg populært i land der det kan vera vanskeleg å spela fotball om vinteren. Bridgesamband Íslands vart stifta i 1948 og har i dag rundt tusen medlemer.

Det store lyftet for bridgenasjonen Island kom i VM for nasjonslag i Yokohama i 1991. Ingen hadde rekna med at Island ville hevde seg der, men dei kom seg gjennom gruppespel og kvartfinale og vann knapt i semifinalen mot Sverige, noko som vekte stor åtgaum heime på øya. Ei gruppe islandske turistar som var på ferie på Filippinane, chartra eit fly til Japan for å kunne fylgje finalen på nært hald.

Motstandar der var Polen, eit lag som på dette tidspunktet heller aldri hadde vore i ein VM-finale. I ein parentes kan det nemnast at polakkane i sine rekkjer hadde Cezary Balicki og Adam Żmudziński, eit stjernepar som for ti år sidan vart skulda for juks, og som i ettertid knapt har vore å sjå. Om dei juksa i Japan, er ikkje lett å vita, men dei gjorde det i så fall ikkje godt nok, for islendingane vann finalen med brukbar margin.

Frontfiguren på vinnarlaget var Jón Baldursson frå Reykjavík, Islands beste spelar gjennom mange tiår, som døydde i 2023. I 1991 var det store oppslag i islandske medium om alle dei nye verdsmeistrane, blant anna eit portrett av Baldursson i avisa Dagblaðið Vísir, som eg prøvde å lesa som research til denne spalta. Saka viste seg å vera blotta for bridge; til vederlag fekk eg servert Baldurssons stamtavle bortimot attende til landnåmstida. Ta kontakt om du ynskjer utfyllande info.