JavaScript is disabled in your web browser or browser is too old to support JavaScript. Today almost all web pages contain JavaScript, a scripting programming language that runs on visitor's web browser. It makes web pages functional for specific purposes and if disabled for some reason, the content or the functionality of the web page can be limited or unavailable.

Takk for at du vil dele artikkelen

Den du deler artikkelen med, kan lese og eventuelt lytte til heile artikkelen.
Det gjer vi for at fleire skal oppdage DAG OG TID.

Namnet ditt vert synleg for alle du deler artikkelen med.

Kultur

Då Odd Vinterstø øydela alt

Kvar veke les vi inn utvalde artiklar, som abonnentane våre kan lytte til.
Lytt til artikkelen
2869
20240105
2869
20240105

Eg kom meg endeleg opp av sofaen og ut, og heldt på å bere nokre plankar frå garasjen og bort til huset. Plutseleg står Odd Vinterstø i tunet og lurer på kva eg skal til med? Han hadde parkert bortmed hovudvegen, så eg høyrde ikkje at han kom.

– Du skremmer vettet av meg.

– Eg beklagar.

– Eg skal berre sage opp nokre plankar.

– Byggjeprosjekt?

– Ja, det er vel det, seier eg, utan å vilje røpe så mykje meir.

Eg har ikkje noka plikt til å halde Odd Vinterstø oppdatert på alt eg gjer. Det har ikkje han noko med.

Det passar dårleg med besøk, og eg håpar han er på farten og berre stakk innom for å seie hei. Eg liker å arbeide i fred, då tenkjer eg mykje klarare. Odd set seg til i trappa og verkar som han har all verda av tid. Han er ikkje den verste å snakke med, eg skjønar berre ikkje korleis han disponerer dagane. Er det ingen som ventar der heime? No blir han vel sitjande og fortelje om alle prosjekta sine, men eg kjenner ingen som med eigne auge har sett han halde på med noko.

No må eg berre gjere det eg hadde tenkt.

– Du må berre gjere det du hadde tenkt, seier Odd.

Eg finn fram handsaga, og Odd byrjar å mase om ei kapp- og gjærsag me kan køyre heim til han og hente. Den kan eg berre låne, han skal ikkje bruke ho sjølv i dag, så det er ikkje noko problem.

– Elles takk, det var snilt, seier eg.

Men eg liker best å sage for hand. Det er ikkje så mykje eg skal sage heller.

Eg har teke ut ein stol frå skuret, der har me alt mogleg av verktøy og ting som høyrer til hagen. Eg legg ein av de lengste plankane over stolen, og Odd spør om han skal halde i enden. Det kan du godt, svarar eg. Det er ikkje lett å hanskast med ein så lang planke åleine. Så slepp eg at beten eg skal sage av, dett i bakken når eg kjem igjennom med saga.

– Du må ikkje dra planken opp, seier eg, då kiler saga seg.

– Eg dreg ikkje opp.

– Du må ikkje presse ned heller, for då blir det òg gale.

– Det blir gale same kva eg gjer.

– Nei, det var ikkje det eg meinte.

– Kva var det då du meinte?

– Berre det eg sa: at saga kiler seg om du dreg for hardt opp.

Odd forstår ikkje kva eg meiner, eller så vil han ikkje forstå. Eg hadde klart det betre åleine, utan hjelp. Han klarer ikkje å halde beint, anten dreg han opp, eller så pressar han ned. Det er rett før eg ber Odd sleppe og gå og setje seg i trappa att. Men eg sagar berre vidare, på trass. Det er ikkje så mykje att, under halve planken.

Saga er litt sløv men eg sagar på, og når eg er nesten gjennom, seier eg takk for hjelpa og signaliserer tydeleg at eg vil ta over haldinga sjølv. Det går ikkje Odd Vinterstø med på, så det nyttar ikkje. Men no held han altfor slapt, og rett før saga er gjennom, blir tyngda for stor og ei diger flis sprekk innover i den delen eg skal bruke, så knekk flisa og planken, og eg kan ikkje bruke nokon av delane. Alt er øydelagt.

Frank Tønnesen

Digital tilgang til DAG OG TID – heilt utan binding

Prøv ein månad for kr 49.
Deretter kr 199 per månad. Stopp når du vil.

Eg kom meg endeleg opp av sofaen og ut, og heldt på å bere nokre plankar frå garasjen og bort til huset. Plutseleg står Odd Vinterstø i tunet og lurer på kva eg skal til med? Han hadde parkert bortmed hovudvegen, så eg høyrde ikkje at han kom.

– Du skremmer vettet av meg.

– Eg beklagar.

– Eg skal berre sage opp nokre plankar.

– Byggjeprosjekt?

– Ja, det er vel det, seier eg, utan å vilje røpe så mykje meir.

Eg har ikkje noka plikt til å halde Odd Vinterstø oppdatert på alt eg gjer. Det har ikkje han noko med.

Det passar dårleg med besøk, og eg håpar han er på farten og berre stakk innom for å seie hei. Eg liker å arbeide i fred, då tenkjer eg mykje klarare. Odd set seg til i trappa og verkar som han har all verda av tid. Han er ikkje den verste å snakke med, eg skjønar berre ikkje korleis han disponerer dagane. Er det ingen som ventar der heime? No blir han vel sitjande og fortelje om alle prosjekta sine, men eg kjenner ingen som med eigne auge har sett han halde på med noko.

No må eg berre gjere det eg hadde tenkt.

– Du må berre gjere det du hadde tenkt, seier Odd.

Eg finn fram handsaga, og Odd byrjar å mase om ei kapp- og gjærsag me kan køyre heim til han og hente. Den kan eg berre låne, han skal ikkje bruke ho sjølv i dag, så det er ikkje noko problem.

– Elles takk, det var snilt, seier eg.

Men eg liker best å sage for hand. Det er ikkje så mykje eg skal sage heller.

Eg har teke ut ein stol frå skuret, der har me alt mogleg av verktøy og ting som høyrer til hagen. Eg legg ein av de lengste plankane over stolen, og Odd spør om han skal halde i enden. Det kan du godt, svarar eg. Det er ikkje lett å hanskast med ein så lang planke åleine. Så slepp eg at beten eg skal sage av, dett i bakken når eg kjem igjennom med saga.

– Du må ikkje dra planken opp, seier eg, då kiler saga seg.

– Eg dreg ikkje opp.

– Du må ikkje presse ned heller, for då blir det òg gale.

– Det blir gale same kva eg gjer.

– Nei, det var ikkje det eg meinte.

– Kva var det då du meinte?

– Berre det eg sa: at saga kiler seg om du dreg for hardt opp.

Odd forstår ikkje kva eg meiner, eller så vil han ikkje forstå. Eg hadde klart det betre åleine, utan hjelp. Han klarer ikkje å halde beint, anten dreg han opp, eller så pressar han ned. Det er rett før eg ber Odd sleppe og gå og setje seg i trappa att. Men eg sagar berre vidare, på trass. Det er ikkje så mykje att, under halve planken.

Saga er litt sløv men eg sagar på, og når eg er nesten gjennom, seier eg takk for hjelpa og signaliserer tydeleg at eg vil ta over haldinga sjølv. Det går ikkje Odd Vinterstø med på, så det nyttar ikkje. Men no held han altfor slapt, og rett før saga er gjennom, blir tyngda for stor og ei diger flis sprekk innover i den delen eg skal bruke, så knekk flisa og planken, og eg kan ikkje bruke nokon av delane. Alt er øydelagt.

Frank Tønnesen

Emneknaggar

Fleire artiklar

Robert Mood er tidlegare generalmajor og har mellom anna vore generalinspektør for Hæren.

Robert Mood er tidlegare generalmajor og har mellom anna vore generalinspektør for Hæren.

Foto: Håkon Mosvold Larsen / NTB

Ordskifte

En utilstrekkelig langtidsplan

Vi har større og mer fundamentale sårbarheter enn noen gang før som nasjon, samtidig som vi er dårligere forberedt enn på lenge.

RobertMood
Robert Mood er tidlegare generalmajor og har mellom anna vore generalinspektør for Hæren.

Robert Mood er tidlegare generalmajor og har mellom anna vore generalinspektør for Hæren.

Foto: Håkon Mosvold Larsen / NTB

Ordskifte

En utilstrekkelig langtidsplan

Vi har større og mer fundamentale sårbarheter enn noen gang før som nasjon, samtidig som vi er dårligere forberedt enn på lenge.

RobertMood
Den israelske militære talspersonen, admiral Daniel Hagar, møter media.

Den israelske militære talspersonen, admiral Daniel Hagar, møter media.

Foto: Amir Cohen / Reuters / NTB

UtanriksSamfunn
Cecilie Hellestveit

Iransk kanondiplomati

Det iranske åtaket mot Israel bognar av strategiske bodskapar. Og mottakarane er mange.

Saueauksjon i Machynlleth i Wales.

Saueauksjon i Machynlleth i Wales.

Alle foto: Svein Gjerdåker

ReportasjeFeature
Svein Gjerdåker

Sau

Noko om sauedrift i Noreg og Wales.

Karina (Berda Larsen) lèt seg ikkje tulle med av den sjølvmedlidande dansken Jan (Emil Johnsen).

Karina (Berda Larsen) lèt seg ikkje tulle med av den sjølvmedlidande dansken Jan (Emil Johnsen).

Foto: Mer Film

FilmMeldingar
Håkon Tveit

Kalak: «Norske Emil Johnsen ber hovudrolla glitrande med stundom sår framtoning som naiv innflyttar.»

Henrik H. Langeland har skrive både romanar og sakprosa etter debuten i 2003.

Henrik H. Langeland har skrive både romanar og sakprosa etter debuten i 2003.

Foto: Svein Finneide

BokMeldingar

O’hoi!

I sjangeren «skipsreiarroman» har Henrik H. Langeland levert eit svært medrivande bidrag.

Ingvild Bræin
Henrik H. Langeland har skrive både romanar og sakprosa etter debuten i 2003.

Henrik H. Langeland har skrive både romanar og sakprosa etter debuten i 2003.

Foto: Svein Finneide

BokMeldingar

O’hoi!

I sjangeren «skipsreiarroman» har Henrik H. Langeland levert eit svært medrivande bidrag.

Ingvild Bræin

les DAG OG TID.
Vil du òg prøve?

Her kan du prøve vekeavisa DAG OG TID gratis i tre veker.
Prøveperioden stoppar av seg sjølv.

Komplett

Papiravisa
Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis

Digital

Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis

Komplett

Papiravisa
Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis

Digital

Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis