Bok

Ei åtvaring mot politiske draumar

– Eg freistar å vaksinera lesaren mot fascistiske draumar som kan vera enkle og lokkande, seier Johannes Anyuru.

Som lærar på skrivekurs i svenske drabantbyar har Johannes Anyuru opplevd at nesten alle studentane kjenner nokon som har vorte skotne eller drepne.
Som lærar på skrivekurs i svenske drabantbyar har Johannes Anyuru opplevd at nesten alle studentane kjenner nokon som har vorte skotne eller drepne.
Publisert

Den svenske forfattaren har skrive romanen De kommer til å drukne i sine mødres tårer, som kom ut i Sverige i fjor, og som han fekk han den høgthengande Augustprisen for.

I romanen skildrar Johannes Anyuru marerittet sitt: eit fascistisk Göteborg som er inndelt i Sverige-fiendar og Sverige-vener. Hovudpersonen i romanen er ei ung kvinne. Ein vinterkveld tek ho seg inn i ein svensk bokhandel saman med Amin og Hamad, som alle har svore truskap til IS. Dei fyrer av eit pistolskot og avbryt ein kontroversiell kunstnar, som kan minna om Lars Vilks, og publikum får panikk.

Den unge kvinna filmar det som skjer, men etter ei stund slår ho fast at alt dei gjer, er feil. Ho overlever, og to år seinare oppsøkjer ein forfattar henne på ein rettspsykiatrisk klinikk. Kvinna meiner at ho kjem frå framtida, og vil at forfattaren skal skriva historia hennar.

Nyleg kom boka på norsk, og utgjeving i fleire land står for døra. Snart skal romanen filmatiserast, og planen er at filmen skal ha premiere neste haust.

Anyuru voks opp Växjö, men bur i Göteborg, og det har han gjort i fleire år. Det var slett ikkje opplagt at han skulle verta forfattar. Som ung skreiv han dikt, men han skamma seg over å gjera det.

– Eg likte å lesa og skriva, men skjøna ikkje kva litteratur var. Det forstod eg først då eg las eit dikt av Allen Ginsberg. Eg vart sterkt gripen og las alt eg kom over av amerikanaren. Tanken var at eg skulle verta sivilingeniør. Difor las eg til sivilingeniør i to år, eller rettare sagt i eit halvt år. Resten av tida sysla eg med poesi, medan eg lét resten av verda tru at eg studerte for å verta sivilingeniør. Sidan hoppa eg av utdanninga. Eg kunne ikkje tenkja meg noko trasigare enn å arbeida som sivilingeniør. I staden flytta eg til Göteborg og arbeidde i helsevesenet i to–tre år.

Digital tilgang – heilt utan binding

Prøv ein månad for kr 49.
Deretter kr 199 per månad. Stopp når du vil.


Eller kjøp eit anna abonnement