Kunngjeringar
Ein tynn stråle
Teikning: May Linn Clement
Ute er det fjorten minus, og Geir har gløymt å gjera som faren sa han måtte. Når han opnar krana på kjøkenet, kjem ikkje vatnet, det surklar berre. Han høyrer lyden av tomme røyr som gispar etter luft: lyden av ingenting.
Geir sjekkar om det er silen som lagar krøll, det har hendt før, både den og avløpet har gått tett. Ein gong måtte røyrleggjaren komma i eigen høge person, han sa det var typisk folk å tømma feitt og graps i vasken heile tida. Geir nikka og var heilt einig. Til slutt blir det ein propp, eller så renn vatnet så seint at det ikkje er mogleg å sjå med auga. Røyrleggjaren hadde med seg ein stakemaskin, han fekk Geir til å passa trommelen og gjekk ned i kjellaren og tok imot den tynne slangen gjennom vindauget, så opna han ein skøyt og stappa slangen inn.
Han visste kva han heldt på med, den karen. Geir sette på vatnet, og det gjekk ikkje lenge før det kom ut ekle klumpar i alle fasongar og størrelsar. Etter at røyrleggjaren pakka saman og berre gjekk utan å rydda opp etter seg, stod Geir att og håpte at det var lenge til han såg den mannen igjen.
Men no er det verken silen eller avløpet som skapar problem. Røyret har truleg frose i ytterveggen på grunn av kulda.
Geir kan nesten høyra orda til faren som seier: «Du må alltid passa på og la vatnet renna når det blir kaldt, ein tynn stråle, då er du trygg.»
Han har ingen andre enn seg sjølv å skulda på. Berre ikkje røyret har sprokke og det blir lekkasje når isen tinar. Det har ikkje stått på nok varme i kjellaren der røyret kjem inn i huset. Geir flyttar vifteomnen frå kjøkenet og ned i kjellaren.
Digital tilgang – heilt utan binding
Prøv ein månad for kr 49.
Deretter kr 199 per månad. Stopp når du vil.
