Det er ikkje god stil å omtale nokon som ein sjølvforelska psykopat, så det held me oss for gode til her i bokstova. Heller ikkje vil me sitere tidlegare utariksminister John Kerry, som meiner at figuren me ikkje vil nemne ved namn, har ein personlegdom som er ein kombinasjon av overmotet til ein åtte år gammal gut og uvissa til ei tenåringsjente. Ein stad går genseren, som dottera mi pla seie då ho var lita.
Nei, i staden vil me seie noko om løgn. Kan ein lyge så ein trur det sjølv? Her vert det vanskeleg. Eller vert det det? Ein glasklår definisjon av løgn finn me hos filosofen Immanuel Kant. Han meinte at løgn er ei medviten usann forklaring overfor eit anna menneske. Det vil seie at om du fullt og fast trur på og påstår at du har ei mus framføre deg, og så vert trampa flat av ein elefant, var ikkje dei siste orda du sa, ei løgn.
Malapropos elefantar: Danmark deler ut Elefantordenen. Det er den høgaste ordenen ein kan få i nabolandet. At elefanten i rommet også vil ha denne ordenen, er me ikkje i tvil om. Han vil ha alle utmerkingar som finst, men i og med Grønland er det vel lang veg dit. Men det finst ei anna utmerking som kan komme i spel, nemleg Nobelprisen i litteratur. Når Winston Churchill kunne vinne prisen i 1953, kvifor skulle ikkje lystløgnaren få han no? Kan hende sit det langt inne for Svenska Akademien å gje prisen til ein teikneseriefigur, men dei siste meldingane frå forfattaren Peter Handke gjev eit vink om at han har ein medalje han kan gje vidare. Verda har gått av hengslene.
Bent Arne Sæther skriv: «Alle opplysningene tyder på at dette er skrivi av en berømt forfatter. Nasjonalbibliotekets ’bokhylle’ inneholder om lag 900 skjønnlitterære bokmålsbøker for 1988. Nokså raskt fant jeg Milan Kundera, men med Avskjedsvalsen, ikke ei novellesamling. Men han var født i 1929, og desidert en nobelpriskandidat! Og kunne ikke stilen likne? Jeg satte Kundera på lista over mistenkte. Videre leiting gav meg Alice Munro – novellemester, men født i feil år. Isaac Bahevis Singer – født i riktig år, men han fikk jo vitterlig nobelprisen. Det dukka ikke opp andre gode kandidater, og ingen novellesamling av Milan Kundera, men han var fortsatt under mistanke. Et søk på forfatternavnet avslørte et vell av utgivelser, noen lest og mange flere ulest. Blant de uleste inngår Latterlige kjærlighetshistorier, utgitt i 1988 og flere ganger før det. På side 132–133 fant jeg sitatet. Novella heter ’De gamle døde må vike for de unge døde’, og tidlig i teksten skjer det bokstavelig. En avdød manns gravstein er erstatta med en annen, fordi enka har glømt å fornye tillatelsen. Straks etter treffer hun igjen en beundrer fra for lenge siden, og han inviterer henne hjem. Ingen navn blir nevnt, verken hans, hennes eller noen andres. Forfatteren er Milan Kundera, novella er ’De gamle døde må vike for de unge døde’, og den inneholder ingen personnavn.»
Inger Merete, Kirsti og Grete skriv: «En besnærende fortelling. Tenk å få med så mange detaljer uten at selve historien forsvinner! Godt gjort, Milan!»
Skeisebibliotekaren i LASK skriv: «For en utsøkt novelle!»
Digital tilgang – heilt utan binding
Prøv ein månad for kr 49.
Deretter kr 199 per månad. Stopp når du vil.
