Politikk
Distriktsbrølet som stilna
Fire år har gått sidan Senterpartiet surfa på ei bølgje av lokale opprør mot sentralisering. Kva skjedde med distriktsopprøret?
Bunadsgeriljaen aksjonerte framfor Stortinget i mai 2019, med Anja Cecilie Solvik fremst.
Foto: Ryan Kelly / NTB
Anja Cecilie Solvik trekkjer den kvite linblusen over hovudet, festar sølja i halsen og strammar beltespenna på stakken så sølvet klirrar. Når dei knallraude strømpene og dei svarte lærskoa er på, stiller ho seg framfor spegelen, festar hårbandet kring panna, knyter nevane og smiler sigerssikkert.
– Eg synest det er tøft, det hårbandet. Det er krigersk. Eg har ei oppgåve. Vi skal berge fødeavdelinga i Kristiansund. Og eg skal ikkje ta av meg bunaden før vi har redda fødeavdelinga i Kristiansund.
Scena er henta frå filmen Bunadsgeriljaen, som dokumenterer distriktskampen som starta på Nordmøre, men som snart skulle spreie seg landet rundt. Protestrørsla var ei av fleire, som kom til å verte kjent under merkelappen «distriktsopprøret» før stortingsvalet i 2021.
Då Støre-regjeringa kom til makta og la fram Hurdalsplattforma på vegner av Ap og Sp, stod det svart på kvitt at fødeavdelinga i Kristiansund skulle sikrast – rett nok med ei ny vurdering av tilbodet i 2025.
Solvik tok av seg bunaden. Oppdrag fullført. Men i dag, fire år seinare, er fødeavdelinga i Kristiansund nedlagd, og eg møter Solvik i Oslo sentrum, utan bunad. På blokka har eg eitt spørsmål: Kva skjedde med distriktsopprøret?
Statsministerkandidaten
Digital tilgang – heilt utan binding
Prøv ein månad for kr 49.
Deretter kr 199 per månad. Stopp når du vil.