Fri flaum

Ferruccio Busoni var ein verdsmann. Den italienske konsertpianisten og komponisten budde i ulike periodar i Austerrike, Finnland, Russland og USA, før han – avbrote av ein periode i eksil i Sveits under fyrste verdskrigen – slo seg ned i Berlin for godt.

Han greidde å kombinera arbeidsnarkomani med alkoholisme produktivt og var i tillegg sigaravhengig. Samtidige fortel at han alt i byrjinga av 50-åra verka som ein innskrumpa olding. 58 år gamal døydde han, økonomisk ruinert etter hyperinflasjonen i Weimarrepublikken.

Busoni kjende seg som kulturell tyskar. Forbokstaven delte han med andre store B-ar, som Bach, Beethoven og Brahms, og av desse var det Bach som forma han sterkast. Skilsetjande var opplevinga ein maidag i 1888, då han i Leipzig fekk høyra Preludium og Fuge i D-dur, BVW 532, spelt på hovudorgelet i Thomaskyrkja. Dama han var saman med, føreslo at han skulle arrangera verket for klaver. Dette blei byrjinga på livsverket som avla to sett med høvesvis seks og sju notebind med Bach-omarbeidingar for klaver, utgjevne i 1916 og 1920. «Bach-Busoni-utgåve» er i dag eit kjent omgrep.

Ingen føter

Preludiet og fugen i D-dur opnar også det nye albumet til Jean-Philippe Collard, konsertpianisten som gjennom sine kring 60 plater er særleg kjend for fransk repertoar. Ein merkar straks at han har den rette krafta i høgrehanda som krevst i denne krevjande musikken. På klaver har ein jo ikkje føtene (pedalstemma) til å spela den kraftige bassen som driv Bachs orgelmusikk framover. Ein må då dobla basstonane ved å gripa særs breitt. Til liks med Busoni har Collard store nok nevar til å greia dette med bravur.

Kraftpotensial

Er du abonnent? Logg på for å lese vidare

Digital tilgang – heilt utan binding

Prøv ein månad for kr 49.
Deretter kr 199 per månad. Stopp når du vil.

E-postadressa di

Eg godtek vilkåra

Eller kjøp eit anna abonnement

Er du abonnent? Logg på for å lese vidare