Likevel: Det er i grunnen lite nytt som så langt har kome fram i «Hjernevask». Folk flest og den tause majoriteten av forskarane veit at det både er biologiske skilnader på kjønna og at intelligens i høg grad er arveleg. Det nye er at ein leiande norsk fjernsynskjendis har teke på seg oppdraget å fortelja om dette.

Det er internettrevolusjonen som har gjort dette mogeleg. Eia og manusforfattaren Ole Martin Ihle, og alle vi andre for den del, har no tilgang til enorme databasar. Alt vi treng gjera, er å slå opp på einskildord, finna artiklane og sjekka dei opp mot siteringsindeksane som òg ligg på nettet. Det er ikkje lenger mogeleg for den politisk korrekte forskaren eller den ideologistyrde politikaren å koma med påstandar som ikkje har rot i røyndomen. Kunnskap er i dag demokratisert på eit vis som vi aldri trudde skulle verta mogeleg.

Men hovudårsaka til suksessen til Eia og Ihle ligg nok likevel ein annan stad: Bodskapen deira er ein glad bodskap – vi kan slappa av. Vi treng ikkje ha så dårleg samvit lenger. Det ligg ikkje så mange undertrykkjande mekanismar bak vala våra. Det går som regel bra med borna; oppseding er ikkje ein eliteidrott. Mange kvinner vel å verta sjukepleiarar av di dei ynskjer å verta sjuke­pleiarar, og menn likar å vera bilmekanikarar eller ingeniørar. Naturen gjeld for oss menneske òg.

Staten maktar så mykje han enn vil, ikkje å mikrostyra liva våre.