Dag og Tid

«Då eg las oppgåva denne gongen, fekk eg med ein gong assosiasjonen ‘so rodde dei fjordan’. No var det ikkje det diktet, men forfattaren var rett: Aslaug Vaa (1889–1965) har skrive diktet ‘Rondo’ som er henta frå samlinga ‘Fotefár’ (1947). Ho debuterte så seint som i 1934 med diktsamlinga ‘Nord i leite’, men då kom og samlingane på rekkje og rad: ‘Skuggen og strendan’ (1935), ‘Villarkonn’ (1936) og ‘På vegakanten’ (1939). Dei to siste samlingane ‘Skjenkarsveinens visur’ og ‘Bustader’ kom i 1954 og 1963. Aslaug Vaa er òg kjend som kritikar, omsetjar og dramatikar, men mest vil ho nok bli hugsa som lyrikar – for sin språkbruk, prega av dialekta og naturen, og den djupe ettertanken i undringa over livet og kjærleiken.»

Bæra fer ikkje med tull og fanteri. Bæra snakkar sanning, nett som Ingrid Lomholt, som tenkjer ting som ikkje kan seiast på kva tastatur som helst:
«Barrabas, eg hadde tenkt å skrive frå eit dikt av Karin Boye ‘Ja visst gør det ont’. Men det finst ingen tast for svensk ø på denne PC-en, (eg har i alle fall ikkje kunna finne han), og difor ville eg ikkje skrive det. Så skreiv eg i staden frå diktet på neste sida ‘Å eige’ (frå boka ‘Ønskediktet’) av Aslaug Vaa. Men det var eigentleg feil dikt!
Så vart det godt for noko likevel. For det er Aslaug Vaa som har skrive diktet ‘Rondo’, som er kpb 686 diktet. Selvfølgeleg fekk dette meg til å tenkje på ‘Rondo amoroso’ av Harald Sæverud. No skal eg gå inn og spele stykket for deg», skriv Lomholt.

Og sjølv om tonane hennar eigentleg var tiltenkte Barrabas, så blir eg øm om hjarta, og det går kaldt og varmt nedover ein nyklipt rygg, og eg kan ikkje anna enn sende premien til Ingrid Lomholt denne veka. Og ja, omvegar fører lengst. Gunder Runde tek ein sveip langs nokre andre vegar, langs sine eigne lange reiser i bøkene, og dei turane er alltid verdt å vere med på:

«Blant dei finaste verselinene eg kjenner til, er desse av Aslaug Vaa:
‘I stutte blenk / drikk eg mitt jordelivs tilmålte drykk / som fullgjæra skjenk’.
Det er mange dikt av denne store lyrikaren som kunne ha vore dregne fram. Det første eg fall for var nok ‘Så rodde dei fjordan’, seinare møtte eg også andre sider av Vaa, til dømes kjærleiksdiktaren i dikt som ‘Nykelen’, ‘Å eiga’ (lese i utallige bryllaup) og ‘Ventetimen’. Ikkje mindre interessant er Aslaug Vaa som mystikar, særleg i dei to siste samlingane ‘Skjenkarsveinens visur’ og ‘Bustader’. Ein stor forfattar, som dessverre er komen litt i gløymeboka dei siste åra. Aslaug Vaa debuterte seint – ho var 45 år gamal – men vart ein svært viktig lyrikar i den norske bokheimen, med sine sju diktsamlingar frå 1935 til 1963. Ho gav også ut fire skodespel, der kanskje ‘Honningfuglen og leoparden’, med emne frå Afrika, er best kjent. Diktet som kpb 686 viser utdrag frå, heiter ‘Rondo’, og står i samlinga ‘Fotefar’, som kom i 1947.«

Fleire kloke? Javisst! Olaug Hokstad, Ellen Borch Veum, Birgitte Berge, Stein Erik Finne og Olav Molven visste kva og kven dei snakka om. Slike folk får meg til å kjenne meg dum som den sauen eg er.